گيلكي
اَمي ماران گيلكي دوعا كونيد
گيلانِ لبظ خودايا صدا كونيد
خوشانِ جي جاكي دستانِ ذرهَ
گيله تجربه مرهَ دوا كونيد
دوشمنا نفرين و دوستانا دوعا
گوشت و ناخوناَ اَجور سيوا كونيد
دمبتو ابريدي آسمان جير
عروسهِ گريه مرهَ عزا كونيد
پسرِه ... دُخترِه ... خانه مرداكهِ
خوشانِ جانَ ذرهَ فيدا كونيد
نيشينيد پينيك پاره سر تنايي
مرداكِ نيم تنه ياَ قبا كونيد
عينهو بسوخته كوسر آدمان
هفت ساله كهنه جورفاَ پا كونيد
فچميد وقتي كي آب واغوشتنهِ
آسمان كمراَ دولا كونيد
همه تاَ سرده زمستان شبانهِ
موشاَ نقل مياني پيچا كونيد
ديهاتِ كل كچلانَ اوسانيد
نقلِ من ئي چكِ پادشا كونيد
وختي كه جوان اونه شين جاهيله
همساده كوركي ياَ كدخودا كونيد
آفتابِ زال درون بج بني وخت
فكر مشهد ذكر كربلا كونيد
غريبهَ وقتي دينيد بي كس و پوشت
بميرم يادِ ايمام رضا كونيد
نيبه هيچّي اوشانهِ ويرجا اوير
حقاَ حق گيد ناحقا نيگا كونيد
وختي ديلخور ج سال و زمانه ايد
هاَچينهِ هيچّي ر كارِها كونيد
دوكونيد ئيشكورِ خوردهَ طبجَه
من نانم كو چشم اَمرهَ پا كونيد
هرّه پيش وختي هوا خوشي كونهِ
كيشكاناَ دانه دهيد بلا كونيد
اُرديك وشلختاناَ هولي هولي
ئيشماريد ئي تا ئي تا بجا كونيد
تا اَمي جنگلاَ اَربادار دره
غوله چمياياَ دوشاب پلا كونيد
اَمي ماران همه روز زندگي
مرگاَ رخشن گيريدي فنا كونيد
دوتا پا داريد دوتام قرضاَ كنيد
خانه كاروبارا روبرا كونيد
روزي صدبار ميريدي زندهَ بيدي
خوشانِ ديناَ اَجور ادا كونيد
آشنا غورصه بيگانه دردسر
خوشاناَ صدجوري مبتلا كونيد
نيشينيد نماز سر روبه خودا
شيونم آخر پسر دوعا كونيد
---------------------------------------------------------------------------------------------------
برگردان فارسي
مادران ما
مادرانمان به لهجه ي گيلكي دعا مي كنند
و خدا را بهمان لهجه صدا مي كنند
زخمهاي دستانش را با تجارب
داروي گياهي دوا مي كنند
دشمن را نفرين و دوست را دعا
اينگونه گوشت را از ناخن جدا مي كنند
در زير آسمان ابر دلگرفته اند
گريه هايشان عروسي را عزا مي كنند
بخاطر پسر و دختر و مرد خانه ي خود
جان شيرينشان را فدا مي كنند
بر سر وصله پاره دوزي كه تنهائي مي نشينند
قباي مردخانه را كلاه مي كنند
همچون آدمهاي كوه نشين قحطي ديده
جوراب كهنه ي هفت ساله را بپا مي كنند
بگاهي كه براي برداشتن آب از چاه خم مي شوند
كمر آسمان را مي شكنند
در تمام شبهاي سرد زمستان
در قصه موش را گربه مي كنند
در قصه قديمي كچلهاي روستائي را پادشاه مي كنند
وقتي جوانشان جهالت مي كند
آنها دختر همسايه را كدخدا و قاضي مي كنند
در عرقريزان آفتاب بعدظهر روزدروي برنج
فكر مشهد و ذكر كربلا را دارند
آنگاه كه غريبه اي را تنها و بي كس مي يابند
بميرم بياد امام رضا( ع ) مي افتند
هيچ چيز در نزد آنها گُم نمي شود
حق را حق گفته و در مقابل ناحق نگران هستند
وقتي از دست زمانه دلگيرند
بخاطر هيچ چيز بهانه مي كنند
دانه هاي خورده شده برنج را در طبق چوبي
نميدانم با كدامين چشم پاك مي كنند
در مواقعي كه هوا نمي بارد نزديك پاشويه
با دادن دانه به جوجه ها آنها را بلا مي كنند
اردك و غازهاي محلي را فرا مي خوانند
و پس از شمردن يكي يكي به لانه مي فرستند
تا وقتي كه در جنگل ميوه هاي جنگلي است
با شيره آنها برنج ارزان قيمت را كته مي كنند
مادران ما در تمام روزهاي زندگي خود
مرگ را به تمسخر گرفته و فنا ميكنند
دو پا دارند و دو پاي ديگر هم قرض كرده
تا كاستي هاي خانه را جبران كنند
روزي صدبار مي ميرند و زنده مي شوند
دين خود را اينگونه ادا مي كنند
يكطرف غصه آشنا و يكجا دردسر بيگانه
خود را به صدگونه درد مبتلا مي كنند
آنگاه كه برسر سجاده نماز روي دل بسوي خدا دارند
شيون را نيز دعا مي كنند