من تلاش ميكنم پس هستم

به نان قناعت كنيم و جامه دلق
كه بار محنت خود به كه بار منت خلق

كسي گفتش : چه نشيني كه فلان درين شهر طبعي كريم دارد و كرمي عميم ، ميان به خدمت آزادگان بسته و بر در دلها نشسته . اگر بر صورت حال تو چنانكه هست وقوف يابد پاس خاطر عزيزان داشتن منت دارد و غنيمت شمارد. گفت خاموش كه در پسي مردن به كه حاجت پيش كسي بردن

همه رقعه دوختن به و الزام كنج صبر
كز بهر جامه رقعه بر خواجگان نبشت
حقا كه با عقوبت دوزخ برابر است
رفتن به پايمردي همسايه در بهشت

با آن كه در وجود طعامست عيش نفس
رنچ آورد طعام كه بيش از قدر بود
گر گل شكر خوري به تكلف زيان كند
ور نان خشك دير خوري گل شكر بود
معده چو كج گشت و شكم درد خاست
سود ندارد همه اسباب راست

وگر تن پرورست اندر فراخي
چو تنگي بيند از سختي بميرد

خوردن براى زيستن و ذكر كردن است
تو معتقد كه زيستن از بهر خوردن است

اگر حنظل خوري از دست خوشخوي
به از شيريني از دست ترش روي

ترك احسان خواجه اوليتر
كاحتمال جفاى بوابان

عجب كه دود دل خلق جمع مينشود
كه ابر گردد و سيلاب ديده بارانش
گر تتر بكشد اين مخنّث را
تتري را دگر نبايد كشت

چنين شخصي كه يك طرف از نعت او شنيدي دراين سال نعمتي بيكران داشت تنگدستان را سيم و زر دادي و مسافران را سفره نهادي گروهي درويشان از جور فاقه به طاقت رسيده بودند آهنگ دعوت او كردند و مشاورت به من آوردند سر از موافقت باز زدم و گفتم

تن به بيچارگي و گرسنگي
بنه و دست پيش سفله مدار
پرنيان و نسيج بر نااهل
لاجورد و طلاست بر ديوار

مبر حاجت به نزد ترشروى
كه از خوى بدش فرسوده گردى
اگر گويى غم دل با كسى گوي
كه از رويش به نقد آسوده گردي

به حاجتي كه روي تازه روي و خندان رو
فرو نبندد كار گشاده پيشاني
بِئس المطاعِمُ حينَ الذُلِّ تَكسِبُها
القِدرُ مُنْتَصَبٌ وَ القَدرُ مَخفوضٌ

 خواست

در بيابان خشك و ريگ روان
تشنه را در دهان ، چه در چه صدف
مرد بي توشه كاوفتاد از پاي
بر كمربند او چه زر چه خزف