من تلاش ميكنم پس هستم

گرت از دست بر ايد دهني شيرين كن
مردي آن نيست كه مشتي بزني بر دهني
بني آدم سرشت از خاك دارد
اگر خاكي نباشد آدمي نيست

اين حكايت شنو كه در بغداد
رايت و پرده را خلاف افتاد
من و تو هر دو خواجه تا شانيم
بنده بارگاه سلطانيم
تو نه رنج آزموده‌هاي نه حصار
نه بيابان و باد و گرد و غبار
تو بر بندگان مه رويي
با غلامان ياسمن بويي
گفت من سر بر آستان دارم
نه چو تو سر بر آسمان دارم

زشت باشد ديبقى و ديبا
كه بود بر عروس نازيبا

في الجمله بحكم ضرورت عقد نكاحش با ضريري ببستند. آورده اند كه حكيمي در آن تاريخ از سر نديب آمده بود كه ديده نابينا روشن همي‌كرد فقيه را گفتند داماد را چرا علاج نكني گفت ترسم كه بينا شود و دخترم را طلاق دهد شوي زن زشت روي، نابينا به.

 لبش نه انبانست
... 
دل در كسي مبند كه دل بسته تو نيست
پيرمردي لطيف در بغداد
دخترك را به كفشدوزي داد
بامدادان پدر چنان ديدش
پيش داماد رفت و پرسيدش
نگفتم اين گفتار
هزل بگذار و جدّ ازو بردار

ديدم گل تازه چند دسته
بر گنبدي از گياه رسته
بگريست گياه و گفت خاموش
صحبت نكند كرم فراموش
من بنده حضرت كريمم
پرورده نعمت قديمم
با آن كه بضاعتي ندارم
سر مايه طاعتي ندارم
رسمست كه مالكان تحرير
آزاد كنند بنده پير
اى بار خداي عالم آراي
بر بنده پير خود ببخشاي
بدبخت كسي كه سر بتابد
زين در كه دري دگر بيابد

در آن ساعت كه خواهند اين و آن مرد
نخواهند از جهان بيش از كفن برد
نه آنكه بر در دعوي نشيند از خلقي
وگر خلاف كنندش به جنگ بر خيزد

طريق درويشان ذكرست و شكر و خدمت و طاعت و ايثار و قناعت و توحيد و توكل و تسليم و تحمل.
هر كه بدين صفتها كه گفتم موصوفست به حقيقت درويشست و گر در قباست
اما هرزه گردي بي نماز هوا پرست هوس باز كه روزها به شب آرد در بند شهوت و شبها روز كند در خواب غفلت و بخورد هر چه در ميان آيد و بگويد هر چه بر زبان آيد رندست و گر در عباست

پرده هفت رنگ در مگذار
تو كه در خانه بوريا داري

كجا خود شكر اين نعمت گزارم
كه زور مردم آزاري ندارم

اى قناعت ! توانگرم گردان
كه وراي تو هيچ نعمت نيست

زكوة مال بدر كن كه فضله رز را
چو باغبان بزند بيشتر دهد انگور

كه ز ناگفتنش خلل زايد
يا ز ناخوردنش به جان آيد