من تلاش ميكنم پس هستم

آنجا هزار ققنوس

اي دست هاي خالي! از چيست

تبارنامه ي خونين اين قبيله كجاست

كه بر كرانه شهيدي دگر بيفزايند؟

كسي به كاهن اين معبد شگفت نگفت

بخور آتش و قربانيان پي در پي

هنوز خشم خدا را فرو نياورده ست؟

در بامداد رجعت تاتار

ديوارهاي پست نشابور

تسليم نيزه هاي بلند است

در هر كرانه اي

فواره هاي خون

ديگر در اين ديار

گويا

خيل قلندران جوان را

غير از شرابخانه پناهي نيست

اي تاك هاي مستي خيام

بر دار بست كهنه ي پاييز

من با زبان مرده ي نسلي

كه هر كتيبه اش

زير هزار خروار خاكستر دروغ

مدفون شده ست

با كه بگويم

طفلان ما به لهجه ي تاتاري

تاريخ پر شكوه نياكان را

مي آموزند؟

اهل كدام ساحل خشكي

اي قاصد محبت باران

يك بال فرياد و يك بال آتش

مرغي از اين گونه

سر تا سر شب

بر گرد آن شهر پرواز مي كرد

گفتند

اين مرغ جادوست

ابليس مرغ را بال و پرواز داده ست

گفتند و آنگاه خفتند

وان مرغ سرتاسر شب

يك بال فرياد و يك بال آتش

از غارت خيل تاتارشان برحذر داشت

فردا كه آن شهر خاموش

در حلقه ي شهر بندان دشمن

از خواب دوشنبه برخاست

ديدند

زان مرغ فرياد و آتش

خاكستري سرد برجاست

خوابت آشفته مباد

خوش ترين هذيان ها

خزه ي سبز لطيفي

كه در بركه ي آرامش تو مي رويد

خوابت آشفته مباد

آن سوي پنجره ي ساكت و پرخنده ي تو

كاروان هايي

از خون و جنون مي گذرد

كاروان هايي از اتش و برق و باروت

سخن از صاعقه و دود چه زيبايي دارد

در زباني كه لب و عطر و نسيم

يا شب و سايه و خواب

از گل كاغذي آذين دارند

به هنگامي كه نور آذرخش

آن بيشه را

از سايه عريان كرد

و باران خواب پر آب گياهان را

به دشت آفتابي برد

و باد صبحگاهان

شاخ پر پيچ گوزنان را

به عطر دشتها آميخت

در آن خاموش كه تاريك گه روشن

نگر آنجا چه مي بيني؟

شهيدي يا نه؟

روح لاله اي در پيكر مردي

تجلي كرده

از آيينه ي بيداري و ديدار

در آن باران و در آن ميغ تر دامن

نگر آنجا چه مي بيني؟

درون روستاي خواب

درختان فلج و بيمار و

آن طفلان خردينك

گرسنه زير بار كار

و مرداني كه با دستان خود

سازند پيش چشم خود ديوار

و بالاتر و بالاتر

تو در آن سوي آن ديوار آبستن

حسرت نبرم به خواب آن مرداب

رام درون دشت شب خفته ست Ĥ ك

دريايم و نيست باكم ازطوفان

دريا همه عمر خوابش آشفته ست

ابر است و باران و باران

پايان خواب زمستاني باغ

آغاز بيداري جويباران

سالي چه دشوار سالي

بر تو گذشت و توخاموش

از هيچ آواز و از هيچ شوري

بر خود نلرزيدي و شور و شعري

در چنگ فرياد تو پنجه نفكند

آن لحظه هايي كه چون موج

مي بردت از خويش بي خويش

در كوچه هاي نگارين تاريخ

وقتي كه بر چوبه ي دار

مردي

به لبخند خود

صبح را فتح مي كرد

و شحنه ي پير با تازيانه

مي راند خيل تماشاگران را

شعري كه آهسته از گوشه ي راه

لبخند مي زد به رويت

اما تو آن لحظه ها را

آه!

مي آيد مي آيد

مثل بهار از همه سو مي آيد

ديوار

يا سيم خاردار

نمي داند

مي آيد

از پاي و پويه باز نمي ماند

آه

بگذار من چو قطره ي باراني باشم

در اين كوير

كه خاك را به مقدم او مژده مي دهد

يا حنجره ي چكاوك خردي كه ماه دي

از پونه ي بهار سخن مي گويد

وقتي كزان گلوله ي سربي

با قطره قطره

قطره ي خونش

موسيقي مكرر و يكريز برف را

ترجيعي ارغواني مي بخشد