آيا تو را پاسخي هست ؟

به خميازه خويشتن مي سپردي

وان خشم و فرياد

گردابي از عقده ها در گلويت

آن لحظه ي نغز كز ساحلش دور گشتي

آن لحظه يك لحظه ي آشنا بود

آه بيگانگي با خود است اين

يا

بيگانگي با خدا بود؟

وقتي گل سرخ پر پر شد از باد

ديدي و خامش نشستي

وقتي كه صد كوكب از دور دستان اين شب

در خيمه ي آسمان ريخت

تو روزن خانه را بر تماشاي آن لحظه بستي

آن مايه باران و آن مايه گل ها

ديدار هاي تو را از غباران شب ها و شك ها

شستند

با اين همه هيچ هرگز نگفتي

ديدار هاي تو با آينه روزها

در لحظه هايي كه ديدار

در كوچه ي پار و پيرار

از دور مي شد پديدار

ديگر تو آن شعله ي سبز

وان شور پارينه را كشته بودي

قلبت نمي زد كه آنك

آن خنده ي آشكارا

وان گريه هاي نهانك

آن لحظه ها

مثل انبوه مرغابيان

و صفير گلوله

از تو گريزان گذشتند

تا هيچ رفتند و درهيچ خفتند

شايد غباري

در آيينه ي يادهايت

نهفتند

بشكن طلسم سكون را

به آواز گه گاه

تا باز آن نغمه ي عاشقانه

اين پهنه را پر كند جاودانه

خاموشي و مرگ آيينه ي يك سرودند

نشنيدي اين راز را از لب مرغ مرده

كه در قفس جان سپرده

بودن

يعني هميشه سرودن

بودن: سرودن، سرودن