من تلاش ميكنم پس هستم

گر شادي وصال تو يك دم نمي رسد

شادم كه جز غمت به دلم غم نمي رسد

تو مي روي و ديده من مانده به راهت

اي ماه سفر كرده خدا پشت و پناهت

اي روشني ديده سفر كردي و دارم

از اشك روان آينه اي بر سر راهت

باز آي كه بخشودم اگر چند فزون بود

در بارگه سلطنت عشق گناهت

آيينه بخت سيه من شد و ديدم

آينده ي خود در نگه چشم سياهت

آن شبنم افتاده به خاكم كه ندارم

بال و پر پرواز به خورشيد نگاهت

بر خرمن اين سوخته ي دشت محبت

با از جنون عشق به كوي تو آمدم

بيگانگي مكن كه به بوي تو آمدم

در بر رخم مبند كه همچون نگاه شوق

با كاروان اشك به سوي تو آمدم

از شهر بند عقل به سر منزل جنون

اين سان به شوق ديدن روي تو آمدم

از رفته عذرخواه و ز آينده بيمناك

آشفته تر ز حلقه ي موي تو آمدم

مانند اشك دور ز ديدار مردمان

با سر دويده تا سر كوي تو آمدم

ساغرم آيينگي كرد و جهاني يافتم

وان جهان را بي كران در بي كراني يافتم

جسته ام آفاق را در جام جمشيد جنون

چنين كه جلوه كنان در كنار آينه اي

گل شكفته ي صبح و بهار آينه اي

نگاه و حيرت آيينه محو جلوه ي توست

سپيده سحر شام تار آينه اي

ز نقش روي تو روشن شود شبان غمش

فروغ ديده ي شب زنده دار آينه اي

به گيسوان سياهت شكست غم مرساد

كه سرمه ي نگه بي غبار آينه اي

تو را به كام رقيبان كجا توانم ديد

دريغ آيدم اي گل كه يار آينه اي

من مي روم ز كوي تو و دل نمي رود

اين زورق شكسته ز ساحل نمي رود

گويند دل ز عشق تو برگيرم اي دريغ

كاري كه خود ز دست من و دل نمي رود

گر بي تو سوي كعبه رود كاروان ما

پيداست آن كه جز ره باطل نمي رود

در جست و جوي روي تو هرگز نگاه من

بي كاروان اشك ز منزل نمي رود

خاموش نيستم كه چه طوطي و آينه

آن روي روشنم ز مقابل نمي رود

شد مدتي و ياد تو شد همنشين مرا

دارد وفاي او همه جا شرمگين مرا

جز داغ او كه گرم گرفته ست با دلم

يك تن نداشت پاس محبت چنين مرا

فيض وصال يار به تردامنان رسد

اين ماجرا ز شبنم و گل شد يقين مرا

آن خار خشك سينه دشتم كه فيض ابر

نسترد گرد حسرت و غم از جبين مرا

كردي به سان قامت فواره ام نگون

اي همت بلند زدي بر زمين مرا

در اينجا كس نمي فهمد زبان صحبت ما را

مگر آيينه دريابد حديث حيرت ما را

سزد گر اشك لرزان و نگاه آرزو گويند

به جانان با زبان بي زباني حالت ما را

نهاني با خيالت بزم ما آيينه بندان بود

به هم زد دود آه دل صفاي خلوت ما را

خزان گلچين كند اين باغهاي حسرت ما را

نمي سازند با اين تنگناي عالم هستي

بلند است آشيان مرغان اوج همت ما را

سري بر زانوي غم داشتم در كنج تنهايي

كمينگاه جنون كردي مقام عزلت ما را

صد خزان افسردگي بودم بهارم كرده اي

تا به ديدارت چنين اميدوارم كرده اي

پاي تا سر مي تپد دل كز صفاي جان چو اشك

در حريم شوق ها آيينه دارم كرده اي

در شب نوميدي و غم همچو لبخند سحر

روشنايي بخش چشم انتظارم كرده اي

در شهادتگاه شوق از جلوه اي آيينه دار

پيش روي انتظارت شرمسارم كرده اي

مي تپد دل چون جرس با كاروان صبر و شوق

تا به شهر آرزوها رهسپارم كرده اي

زودتر بفرست اي ابر بهاري زودتر

جلوه ي برقي كه امشب نذر خارم كرده اي

نيست در كنج قفس شوق بهارانم به دل

كز خيالت صد چمن گل در كنارم كرده اي

شعله ي آتش عشقم منگر بر رخ زردم

همه اشكم همه آهم همه سوزم همه دردم

چون سبويي كه شكسته ست و رخ چشمه نبيند

غوش تو گردم Ĥ كو اميدي كه دگرباره هم

لاله صبح بهارم كه درين دامن صحرا

آتش داغ گلي شعله كشد از دم سردم

كس ندانست كه چون زخم جگر سوز نهاني

سوختم سوختم از حسرت و لب باز نكردم

جلوه ي صبح جواني به همه عمر نديدم

با خزان زاده ام آري گل زردم گل زردم