من تلاش ميكنم پس هستم

بگذار بال خسته ي مرغان

بر عرشه ي كشتي فرود آيد

در برگ زيتوني

كه با منقار خونين كبوترهاست

آرامش نزديك واري را نمي بينم

آب از كنار كاج ها

تنها

نخواهد رفت

اين منطق آب ست

قانون سرشاري و لبريزي ست

سيلاب

در بالاترين پرواز

هر گنبد و گلدسته و

هر برج و باروي مقدس را

تسخير كرده از لجن

از لوش آكنده

اين آخرين قله ست

بيچاره آن مردي كه آن شب

زير سقف شب

با خويشتن مي گفت

من پشت تصوير شقايق ها

و در پناه روح گندم زار خواهم ماند

من تاب اين آلودگي ها را ندارم

آه

بيچاره آن مردي كه اين مي گفت

پيمانه ي لبريز تاريكي

درين بي گاه

لبريز تر شده

آه

مي بيني

مستان امروزينه

هشياران ديروزند

اي دوست

اي تصوير

اي خاموش

از پشت اين ديوار

من از خراسان و

تو از تبريز و

او از ساحل بوشهر

با شعرهامان شمع هايي خرد

بر طاق اين شبهاي وحشت بر مي افروزيم

يعني كه در اين خانه هم

چشمان بيداري

باقي ست

يعني در اينجا مي تپد قلبي و

نبض شاخه ها زنده ست

هر چند

با زهر سبز آلوده و از وحشت آكنده ست

اين شمع ها گيرم نتابد

در شبستان ابد در غرفه ي تاريخ

گيرم فروغ فتح فردايي نباشد

ليك

گر كور سو

گر پرتو افشان

چه دل گرفته بهاري

پرنده ها همه آهن

نسيم

موج غباري

به گوش منتظر طفل روستا نرسيد

ميان جنگل آتش

سرود سريده و ساري

غروب خسته ي شهر

بنفشه هايي پيوسته با نخي تاريك

به روي سنگ مزاري

درين شب ها

كه گل از برگ و برگ از باد و باد از ابر مي ترسد

درين شب ها

كه هر آيينه با تصوير بيگانه ست

و پنهان مي كند هر چشمه اي

سر و سرودش را

چنين بيدار و درياوار

تويي تنها كه مي خواني

تويي تنها كه مي خواني

رثاي قتل عام و خون پامال تبار آن شهيدان را

تويي تنها كه مي فهمي

زبان و رمز آواز چگور نااميدان را

بر آن شاخ بلند

اي نغمه ساز باغ بي برگي

بمان تا بشنوند از شور آوازت

درختاني كه اينك در جوانه هاي خرد باغ

در خواب اند

بمان تا دشت هاي روشن آيينه ها

گل هاي جوباران

تمام نفرت و نفرين اين ايام غارت را

از آواز تو دريابند

تو غمگين تر سرود حسرت و چاووش اين ايام

تو باراني ترين ابري

كه مي گريد

به باغ مزدك و زرتشت

تو عصياني ترين خشمي كه مي جوشد

هيچ كس هست كه با قطره ي باران امشب

همسرايي كند و روشني گل ها را

بستايد تا صبح

كه برآيد خورشيد؟

هيچ كس هست كه در نشئه ي صبح

ساغر خود را بر ساغر آلاله زند

به لب جوباران

و بنوشد همه جامش را

شادي كام گياهي كه ننوشيده از ابر كوير

ساغر روشني باران؟

هيچ كس هست كه با باد بگويد

در باغ

آشيان ها را ويرانه مكن

جوي

آبشخور پروانه ي صحرا را

آشفته مدار

و زلالش را

كايينه ي صد رنگ گل است

با سحرگاهان بيگانه مكن

هيچ كس هست كه از خط افق

گرد صحرا را

دريا را

مرزي بكشد

نگذارد كه عبور شيطان

از پل نقره ي موج

عصمت سبز علقزاران را

تيره و نحس و شب آلود كند؟

هيچ كس هست در اينجا كه بگويد

من

روحي هستي را

شب به خير اي دو درياي خاموش

شب به خير اي دو درياي روشن

شب به خير اي نگاه پر آزرم

باز امشب

در كدامين خليج شمايان

بادبان سحر مي گشايد؟

آه ديري ست

ديري ست

ديري ست

من درين سوي اين ترعه ي خون

تو در آن سوي آن باغ آتش

وز دگر سوي

ابر و باران

ابر و باران و تنهايي من

راه باريك و

شب ژرف و تاريك

هيچ نشناختم با كه بودم

هيچ نشناختي با كه بودي

ليك مي دانم

اينجا

در شمار شهيدان اين باغ

يك تنم

ارغواني شكسته

هر چه هستم همانم كه بودم

هر چه بودم همينم كه هستم

شب به خير اي دو درياي خاموش

شب به خير اي دو درياي روشن

مي رود باد بارن ستاره

مي رود آب

آيينه ي عمر

مي روي تو

سوي آفاق تاريك مغرب

آسمان را بگويم كه امشب

ياسهاي ره كهكشان را

بر سر رهگذارت فشاند

يك سبد لاله

از تازه تر باغ سرخ شفق

در نخستين سحرگاه هستي

تا درين راه تنها نباشي

گاه مي پرسم: از خويش بي خويش

اينجا دگر بيگانه اي

آواز مي خواند

گاهي كه گاهي نيست

خاموش مي ماند

و باز مي خواند

او مي سرايد

در حضور شب

به رنگ جويبار باغ

خونبرگ گل ها را

كه مي بالند فردا

از شهادتگاه عاشق ها

او مي سرايد

در تمام روز چون من

غربت يك قدس مهجور الاهي را

در روشنا برگ شقايق ها

او مي ستايد عشق را

در روزگار قلب مصنوعي

او مي ستايد صبح را

در قعر شب با لهجه ي خورشيد

در قرن بي ايمان

او مي ستايد كلبه هاي ساده ي ده را

در روزگار آهن وسيمان

او مي ستايد لاله عباسي و

خدايا

خدايا

تو با آن بزرگي

در آن آسمانها

چنين آرزويي

بدين كوچكي را

تواني برآورد

آيا؟

ميان مشرق و مغرب نداي محتضري ست

ديروز

چون دو واژه به يك معني

از ما دو نگاه

هر يك سرشار ديگري

اوج يگانگي

و امروز

چون دو خط موازي

در امتداد يك راه

يك شهر يك افق