من تلاش ميكنم پس هستم

ارامش گلوله ي سربي را

درخون خويشتن

اين گونه عاشقانه پذيرفتند

اين گونه مهربان

زان سوي خواب مرداب آوازتان بلند

مي خواهم از نسيم بپرسم

بي جزر و مد قلب شما

آه

دريا چگونه مي تپد امروز؟

ديدارتان ترنم بودن

بدرودتان شكوه سرودن

تاريختان بلند و سرافراز

آن سان كه گشت نام سر دار

زان يار باستاني همرازتان بلند

تازيانه ي رعد و نيزه ي آذرخشان نيز هست

گر نسيم و بوسه هاي نرم باران بايدش

گفتم

آن قربانيان پار

آن گلهاي سرخ؟

ناگهانش گريه آرامش ربود

وز پي خاموشي طوفاني اش

ابر مي خواهد گريست

هفت درياي جهان

يك قطره باران بايدش

گفتمش

گفت: چون روح بهاران

هميشه دريا درياست

هميشه دريا طوفان دارد

جوانه هاي برومند جنگل خاموش

سپيده دم اينجا

بگو! براي چه خاموشي

موج موج خزر از سوك سيه پوشان اند

بيشه دلگير و گياهان همه خاموشان اند

بنگر آن جامه كبودان افق صبح دمان

روح باغ اند كزين گونه سيه پوشان اند

چه بهاري ست خدا را

لاله ها آينه ي خون سياووشان اند

آن فرو ريخته گل هاي پ ريشان در باد

شيپور شادماني تاتار

در سالگرد فتح

فرصت نمي دهد

تا بانگ تازيانه ي وحشت را

در پهلوي شكسته ي آنان

در آن سوي حصار گرفتار بشنويم

شور و شيدايي انبوه هزارانت كو؟

مي خزد در رگ هر برگ تو خوناب خزان

نكهت صبحدم و بوي بهارانت كو؟

كوي و بازار تو ميدان سپاه دشمن

شيهه ي اسب و هياهوي سوارانت كو؟

زير سرنيزه ي تاتار چه حالي داري؟

دل پولادوش شير شكارانت كو؟

سوت و كور است شب و ميكده ها خاموش اند

نعره و عربده ي باده گسارانت كو؟

چهره ها در هم و دل ها همه بيگانه ز هم

روز پيوند و صفاي دل يارانت كو؟

آسمانت همه جا سقف يكي زندان است

روشناي سحر اين شب تارانت كو؟

هيچ مي داني چرا چون موج

در گريز از خويشتن پيوسته مي كاهم؟

زان كه بر اين پرده ي تاريك اين خاموشي نزديك

آنچه مي خواهم نمي بينم

و آنچه مي بينم نمي خواهم

۱

كبريت هاي صاعقه

پي در پي

خاموش مي شود

شب همچنان شب است

با اين كه يك بهار و دو پاييز

زنجيره ي زمان را

با سبز و زردشان

از آب رودخانه گذر دادند

ديديم

در آب رودخانه همه سال

خون بود و خاك گرم

كه مي رفت

در شط

شطي كه دست مردي

در موج هاي نرمش

آيينه ي خدا را

يك روز شست و شو داد

اينجا نه شادي است نه غم نه عزا

نه سرور

دستارك سپيدش را

در جويبار باد پلشتي

مي شويد

دزدان رستگاري

پاييز هاي روح

سبزينه و طراوت هر باغ و بوته را

در غارت شبانه ي خود

پاك مي برند

اكنون

كاين محتسب

كجال تماشا نيم دهد

ميخانه ي كدام حريفي

پيمانه اي دوباره

از آن باده ي زلال

اين جمع تشنگان و خماران را

خواهد بخشيد؟

زين باده اي كه محتسب شهر

در كوچه مي فروشد و ارزان

غير از خمار هيچ نخواهي ديد

من تشنه كام ساغر آن باده ام

كز جرعه اي

ويران كند

دوباره بسازد

۱

ديدي كه باز هم

صد گونه گشت و بازي ايام

يك بيضه در كلاهش نشكست؟

اين معجزه ست

سحر و فسون نيست

چندين كه

عرض شعبده با اهل راز كرد

زان ساليان و روزان

روزي كه خيل تاتار

دروازه را به آتش و خون بست