من تلاش ميكنم پس هستم

آن بيشه هاي الماس

باز ازكرانه ي صبح

شب را به آب دادند

شاد آن خجسته صبحي

كان روشنان جاري

در بستر سكوت و شط نظاره ي من

هر سنگ و صخره اي را

موج و شتاب دادند

وان لحظه اي كه مرغان

در دوردست خواندند

و اين سوي رودباران

گل ها جواب دادند

روح ستاره اي مگر امشب

در من حلول كرده كه اين سان

از تنگناي حس و جهت

پاك رسته ام

بيداري است و روشني و بال و اوج و موج

باز آن بلند جاري

باز آن حضور بيدار

مثل شراع كشتي ياران

مي آيد از كرانه ي ديدار

ديدار او اگر چه بسي دير

ديدار او اگر چه بسي دور

پر مي كند تغافل شب را

از آفتاب صبح نشابور

آن جرعه جرعه جام تبسم

وان گونه گونه باغ تكلم

بگو به باران

ببارد امشب

بشويد از رخ

غبار اين كوچه باغ ها را

كه در زلالش

سحر بجويد

ز بي كران ها

حضور ما را

به جست و جوي كرانه هايي

كه راه برگشت از آن ندانيم

من و تو بيدار و

محو ديدار

سبك تر از ماهتاب و

از خواب

روانه در شط نور و نرما

ترانه اي بر لبان باديم

به تن همه شرم و شوخ ماندن

به جان جويان

روان پويان بامداديم

ندانم از دور و دور دستان

اي آينه ي روح شقايق

همه تن شرم

سرشار ترين زمزمه ي شوق گياهان

آهو بره ي بيشه ي انديشه و ترديد

زان سوي بهار و زان سوي باران

زان سوي درخت و زان سوي جوبار

در دورترين فواصل هستي

نزديك ترين مخاطب من باش

نه بانگ خروس هست و نه مهتاب

نه دمدمه ي سپيده دم اما

تو آينه دار روشناي صبح

در خلوت خالي شب من باش

پاييز محزوني

كه در خون تو مي خواند

مثل درخت در شب باران به اعتراف

با من بگو بگوي صميمانه هيچ گاه

تنهايي برهنه و انبوه خويش را

يك نيم شب

صريح

سرودي به گوش باد؟

در زير آسمان

هرگز لبت تپيدن دل را

چون برگ در محاوره ي باد

بوده ست ترجمان؟

اي آن كه غمگني و سزاوار

در انزواي پرده و پندار

جوبار را ببين كه چه موزون

با نغمه و تغني شادش

از هستي و جواني

وز بودن و سرودن

تصوير مي دهد

بنگر به نسترن ها

بر شانه هاي كوته ديوار

زان سوي بيد ها و چناران

آنك شميم صبح بهاران

بهتر همان كه با من

خود را به ابر و باد سپاري

مثل درخت در شب باران

گيرم كه اين درخت تناور

در قله ي بلوغ

آبستن از نسيم گناهي ست

اما

اي ابر سوگوار سيه پوش

اين شاخه ي شكوفه چه كرده ست

كاين سان كبود مانده و خاموش؟

گيرم خدا نخواست كه اين شاخ

بيند ز ابر و باد نوازش

اما

اين شاخه ي شكوفه كه افسرد

از سردي بهار

با گونه ي كبود

آيا چه كرده بود؟

با آن كه شب است و راه فريادي

در هيچ سوي افق نمي بينم

با اين همه از لبان صداميد

اين زمزمه را دوباره مي خوانم

باشد كه ز روزني گذر گيرد

زاغي سياه و خسته به مقراض بالهاش

پيراهن حرير شفق رابريد و رفت

من در حضور باغ برهنه

در لحظه ي عبور شبانگاه

پلك جوانه ها را

آهسته مي گشايم و مي گويم

آيا

اينان

روياي رندگي را

در آفتاب و باران

بر آستان فردا احساس مي كنند؟

در دوردست باغ برهنه چكاوكي

بر شاخه مي سرايد

اين چند برگ پير

وقتي گسست از شاخ

آن دم جوانه هاي جوان

باز مي شود

بيداري بهار

آغاز مي شود