من تلاش ميكنم پس هستم

شايد روزي كبوتري چاهي

اين زمزمه را دوباه سر گيرد

وانگاه به شادي هزاران لب

آزاد به هر كرانه پر گيرد

تنها منم آن كه مانده ام بيدار

وين خيل اسير بندگان تو

چون گله ي خوش چراي بي چوپان

دردره ي خواب ها رها گشتند

زين گونه غريب رهرو شبخوان

در برج ملول شهر مي خواند

اكنون كه باغ هيچ پنداري

گلهاي سپيد و روش ايمان

با شرم و شميم خود نمي رويد

پيغمبرك سپيده ي كاذب

از آيه ي نور خود چه مي گويد؟

دامان حرير آسمان شب

سوراخ شده ست و مي فتد گه گاه

زان روزنه سكه ي شهابي خرد

شبخوان غريب برج مي خواند

ديري ست كه دست انتظار من

بر شانه ي اين سكوت خشكيده ست

آزاد كن از دريچه ي فردا

اين خسته ي شهر بند غربت را

بگشاي دريچه ي اجابت را

از رقص و سماع سبز شاخ بيد

شوري افتاد در سكوت باغ

باد سحري گشت و با عشوه

زد جامه سبز اشن را يكسو

وان آستر سپيد زيباش

در ديده ي رهروان نمايان شد

صبح است گشوده چهره بر آفاق

ديگر ز سكوت برج پير شهر

آواز غريب رهرو شبخوان

با باد سحرگهان نمي آيد

گشود پير معبر لبان خشك ز هم

نگاه منتظرش رفته تا كرانه دور

تو را گزارش رويا نشانه ها دارد

ز روشنان افق ها در آن سوي شب كور

فروغ شعله ي فانوس آبياران باز

درون جنگل تاريك دود مي لرزد

نگين سربي انگشتر فلزي پل

دوباره باز در انگشت رود مي لرزد

به انتظار عزيز كوير ها سوگند

كه دشت ها همه شاداب و بارور گردند

به اعتماد نجيب برزگ ها سوگند

كه باغ ها همه سرشار بار و بر گردند

چو مرغ بي پر و بالي

كه در قفس مرده ست

قيافه ها همه در خشك سالي جاويد

به رنگ خاربنان كوير افسرده ست

چه چشمه ها

كه در آن سوي دشت ها جاري ست

چه گله ها كه در آن سو چرد به هر قدمي

خداي را به چه اميد اين گروه نژند

نمي كنند از اين قريه كوچ صبحدمي؟

مگر نه زندگي اينجا روان شان خسته ست؟

نمي كنند چرا كوچ زين ده ويران؟

كدام رشته بدين مشت خاك شان بسته ست؟

نبض هر لحظه ي زندگاني

در نور گلهاي مهتاب گون اقاقي

در ساكت اين خيابان

با من دمي گفت وگو كن

از پاكي چشمه هاي بلورين كهسار

وز شوق پوينده ي آوان بيابان

از دولت بخت شيرين

دراين شب شاد قدسي

پيمان خورشيد چشم تو جاويد بادا

امشب درين صحراي بي فرياد روح من

چون عصمت آيينه ها تنهاست

در دوردست شب

در كومه گرم شبانان در كنار راه

مرغ عقيقين بال زرين پيكر آتش

چون كوكب هاي تير خورده مي زند پر پر

امشب تن از آلودگي در چشمه ي مهتاب مي شويم

ز آيينه چشمان غبار خواب مي شويم

چون شانه سرهاي بهار امشب

بر آتش سيراب و سرخ لاله وحشي

خواهم كه مزدا را نمازي گرم بگزارم

وانگاه در آيينه آن جام

از پشت هر ديوار بست اين شكنجه گاه اهريمن

در ژرف اين شب باز جويم حال ياران را

هر گوشه اي از اين حصار پير

صد بيژن آزاده در بند است

خون سياووش جوان درساغر افراسياب پير

مي جوشد

خوني كه با هر قطره اش

صد صبح پيوند است

در گردش آور باز

آن جام پيوند آن آيينه ي جم را

بار دگر اي موبد آتشگه خاموش

تا بنگرم درژرفناي اين حصار شوم

آزادگان بسته را ياران رستم را

باز چونان سالهاي پار و پيرارين

گردبادي

زردگون يا تيره گون

خيزد برين صحرا

سر فرود آوردگان بر زانوي حيرت

با صداي ناله ي زنجير ها از خويش مي پرسيم

فاتح اين هفتخوان سهمگين قرن آيا كيست؟

از كدامين مرز ايرانشهر آيا رايت افرازد؟

يا ز آفاق كدامين آسمان

بر كاروان جاودان تازد؟

گاه مي گويند و مي گوييم

اي دريغا هم زمين هم آسمان خالي است

اين دژ خوابيده در سرداب خاموش فراموشي

روزگاري قلبش آتشگاه ورجاوند انسان بود

شعله هاي آذرش تا دورتر مرز نگاه و باور مردم

روشنابخشاي چشم روزگاران بود

ليك اكنون

گر فروغي مانده در چشمان بي نورش

بازتاب پرتوي بي رنگ

از خورشيد پر نيرنگ مرزي

دور و بيگانه ست

زورقي وامانده از دريا

بر سكوت ساحل افسون و افسانه ست

اين نه فانوس است بر آفاق شب هايش

برق دندان هاي كينه ي ديو جادويي ست

اين تنوره ي ديو خونخواري ست در صحرا

تا نپنداري كه گرد راه آهويي ست

هيچ در آيينه ي حيرت نگاهان اسير دژ

نيست جز پرهيب ديوان و

نهيب خيل جادو زاد

زينهار از اين طلسم هفت بند آب و آيينه

و درخت جادوي بنياد

در نهفت هفتخوان قرن

مانده بر جا در طلسم جادوان از دير

همچو عزمي در سكوت سايه ي ترديد

كي رهاندمان ازين ننگ درنگ خوف و خاموشي

شهسوار گرمپوي عرصه ي اميد؟

بايدش در نيمه شب

كاين جاودان در خواب نوشين اند

راه پيمودن به سوي اين حصار جادوي آيين

زنگ ها را ساختن كر با فسوني نرم

راهبانان را فكندن برزمين با دشنه ي خونين

تاخت آوردن سپس بر خوابگاه مهتر ديوان

و فرو افكندش