من تلاش ميكنم پس هستم

باد آمد و بوي نوبهاران با او

ابر آمد و نرم باران با او

خاموشي باغ را شكستند كه صبح

گل سر زد و گلبانگ هزاران با او

شب بود و نسيم بود و باغ و مهتاب

من بودم و جويبار و بيداري آب

وين جمله مرا به خامشي مي گفتند

كاين لحظه ي ناب زندگي را درياب

لبخند سپيده در بهاران داري

رفتي تو و بي تو ذوق مي نوشي نيست

كاريم به جز سكوت و خاموشي نيست

داني تو و عالمي سراسر دانند

گر از تو خموشم از فراموشي نيست

پر سوخته ي شرار پرهيز توام

ديوانه ي چشم فتنه انگيز توام

گنجايش ديگري ندارد دل من

همچون قدح شراب لبريز توام

با من سخن تو در ميان آوردند

گلبرگ بهار در خزان آوردند

در ياد مني حاجت باغ و چمنم نيست

جايي كه تو باشي خبر از خويشتنم نيست

اشكم كه به دنبال تو آواره ي شوقم

ياراي سفر با تو و راي وطنم نيست

اين لحظه چو باران فرو ريخته از برگ

صد گونه سخن هست و مجال سخنم نيست

بدرود تو را انجمني گرد تو جمع اند

بيرون ز خودم راه در آن انجمنم نيست

دل مي تپدم باز درين لحظه ي ديدار

ديدار، چه ديدار؟ كه جان در بدنم نيست

بدرود و سفر خوش به تو آنجا كه رهايي ست

من بسته ي دامم ره بيرون شدنم نيست

در ساحل آن شهر تو خوش زي كه من اينجا

راهي به جز از سوختن و ساختنم نيست

هر چند اميدي به وصال تو ندارم

يك لحظه رهايي ز خيال تو ندارم

اي چشمه ي روشن منم آن سايه كه نقشي

در آينه ي چشم زلال تو ندارم

مي داني و مي پرسيم اي چشم سخنگوي

جز عشق جوابي به سوال تو ندارم

اي قمري هم نغمه درين باغ پناهي

جز سايه ي مهر پر و بال تو ندارم

از خويش گريزانم و سوي تو شتابان

با اين همه راهي به وصال تو ندارم

نتوانم به تو پيوستن و ني از تو گسستن

نه ز بند تو رهايي نه كنار تو نشستن

خانه را پنجره بر مرغك طوفان زده بستن

تو مده پندم از اين عشق كه من دير زماني

خود به جان خواستم از دام تمناي تو رستن

ديدم از رشته ي جان دست گسستن بود آسان

ليك مشكل بود اين رشته ي مهر تو گسستن

امشب اشك من ازرد و خدا را كه چه ظلمي ست

ساقه ي خرم گلدان نگاه تو شكستن

سوي اشكم نگهت گرم خراميد و چه زيباست

آهوي وحشي و در چشمه ي روشن نگرستن