من تلاش ميكنم پس هستم

اي مهربان تر از برگ در بوسه هاي باران

بيداري ستاره در چشم جويباران

آيينه ي نگاهت پيوند صبح و ساحل

لبخند گاه گاهت صبح ستاره باران

بازآ كه در هوايت خاموشي جنونم

فرياد ها برانگيخت از سنگ كوه ساران

كاين گونه فرصت از كف دادند بي شماران

بيرون نمي توان كرد حتي به روزگاران

بيگانگي ز حد رفت اي آشنا مپرهيز

زين عاشق پشيمان سرخيل شرمساران

پيش از من و تو بسيار بودند و نقش بستند

ديوار زندگي را زين گونه يادگاران

وين نغمه ي محبت بعد از من و تو ماند

تا در زمانه باقي ست آواز باد و باران

خضري مگر گذشته ازين راه

آه اين چه معجزه ست

كز دور سبز مي زند و جلوه مي كند

تنوار خشك و پير سپيدار پار

شايد

اما

نه

بي گمان

اين پيچكي ست رسته و باليده

و افكنده طيلسان بلندش را

بر قامت نژند سپيدار

آفتابي كه بدين سوي افق

كوچيده ست

جامه اي

بر تن هر خشك و تري

پوشيده ست

بي گمان هيچ زباني هرگز

اين همه واژه ندارد

اينك

شاعران حيران

در ساحت رنگ و آواز

كانچه در چامه نمي گنجد

در جامه

چه سان گنجيده ست؟

درخت پر شكوفه

با دو چهره

نخست: چهره ي پيمبري كه باغ را

آب سرگرم آيينه داري

درهم آميخته با خزه ها

آبي آب در جاري جوي

از رها گشتن سنگ در آب

نيمه اي خشك يا نيمه اي تر

بال مرغابيان فراري

آن بلوط كهن آنجا بنگر

نيم پاييزي و نيميش بهار

مثل اين است كه جادوي خزان

تا كمرگاهش

با زحمت

رفته ست و از آنجا ديگر

نتوانسته بالا برود

اسفالت

باران خورده

مثل فلس ماهي ها

از روشني گاهي

بر هستي اشيا گواهي ها

تنهايي اي

آن سان كه حتي سايه ات با تو

گاه آيد و گاهي نمي آيد

در بي پناهي ها

آن سبزي نو برگ بيدبن بين

آن سوي جنون مي كشد نگه را

مي خواهم ازين راه بگذرم ليك

زيبايي گل هاگرفته ره را

نيماب تگرگي ست بر به سبزه

يا هاله گرفته ست گرد مه را؟

با چنين قامت بالنده ي سبز

كاج

در باغ

خدايي ابدي ست

گوش سرشار نماز باران

بهر ميلاد پسر خوانده ي خاك

مشكنيدش مبريدش ياران

سپيده دم در كوير

بلاغت رنگ هاست

طلوع نور و نماز

به خار و خارا و خاك

فراز فرسنگ هاست

سپيده دم در كوير

طنين آهنگ رنگ

و رنگ آهنگهاست