ديباچه

مثل درخت در شب باران به اعتراف

با من بگو بگوي صميمانه هيچ گاه

تنهايي برهنه و انبوه خويش را

يك نيم شب

صريح

سرودي به گوش باد؟

در زير آسمان

هرگز لبت تپيدن دل را

چون برگ در محاوره ي باد

بوده ست ترجمان؟

اي آن كه غمگني و سزاوار

در انزواي پرده و پندار

جوبار را ببين كه چه موزون

با نغمه و تغني شادش

از هستي و جواني

وز بودن و سرودن

تصوير مي دهد

بنگر به نسترن ها

بر شانه هاي كوته ديوار

زان سوي بيد ها و چناران

آنك شميم صبح بهاران

بهتر همان كه با من

خود را به ابر و باد سپاري

مثل درخت در شب باران