باغ برهنه

زاغي سياه و خسته به مقراض بالهاش

پيراهن حرير شفق رابريد و رفت

من در حضور باغ برهنه

در لحظه ي عبور شبانگاه

پلك جوانه ها را

آهسته مي گشايم و مي گويم

آيا

اينان

روياي رندگي را

در آفتاب و باران

بر آستان فردا احساس مي كنند؟

در دوردست باغ برهنه چكاوكي

بر شاخه مي سرايد

اين چند برگ پير

وقتي گسست از شاخ

آن دم جوانه هاي جوان

باز مي شود

بيداري بهار

آغاز مي شود