من تلاش ميكنم پس هستم

بر فراز توده خاكستر ايام

شهر بند جاودان جاودان قرن

گامخوار سم اسبان تاتار و ترك

رهگذار اشتران تشنه ي تازي

جاي پاي كاروان خشم اسكندر

بر فروز آن آذر مينويي جاويد

اي مغ خاموش در آتشگهي ديگر

اين حصار سهم پولادين

هر بدستي پا نهي در رهگذر هايش

زنگ هاي جاودان و خيل ديوان است

پاي در زنجير چون كاووس و يارانش

در طلسم جاودان از چارسو اينك اسيرانيم

تهمتن با رخش پنداري به ژرف چاه افتاده

وينك اينجا ما چو تصويري كه بر ديوار

از درنگ غربت بي آشناي خويش حيرانيم

بيم جان را كس نيارد لب گشود از ما

تا مبادا از نهفت سايه گاه خيل جادويان

تير زهرآگين طعنش مانده در چشمان

داده خسته جان بر نيزه ي تنهايي اش بي كس

هيچش آن دستان خون آلوده پنداري به فرمان نيست

آنچه هر سو در افق گه گاه مي بيند

شيهه اسبان رعد و نيزه بار آذرخشان است

در گذار باد

مي زند فرياد

از ستيغ آسمان پيوند البرز مه آلوده

يا حرير راز بفت قصه هاي دور

بال بگشاي از كنام خويش

اي سيمرغ راز آموز

بنگر اينجا در نبرد اين دژ آيينان

در موزه ها ي نيزه گذاران دشت رزم

روييد سبزنا و بباليد و زرد گشت

اما

يك مرد بر نخاست

جز رهنورد باد در اين پهنه كس نبود

نعل سمندهاي سواران

ساييده شد

پيش رويم گرد راه كارواني رفته تا بس دور

سوي آفاقي دگر سرشار از شادابي و شادي

پشت سر گسترده دشت روزگاران تهي

سرشار خاموشي

دشت انبوه فراموشي

واي من كز بستر آن لحظه هاي سبز

دير، چشم از خواب نوشينم گشودم، دير

برده بود افسون شيرين لاي لاي نغز تاريخم

سوي شهر ساحل رويا

من در آن بشكوه و طرفه شارسان دور

شهسوار رخش رويين غرور خويشتن بودم

شعله مي زد در نگاهم آتش زردشت

تازيانه مي زد مغرور بر دريا

با شكوه شوكت ديرين

پيش آهنگ سپاهم

صد هزاران گرد رويين تن

با درفش كاويان جاودان پيروز

تيغ هاشان بر گذشته از حرير ابر

سر به سر روي زمين زير نگين من

من به روياي نجيب و مهربان خويش

شادمان بودم

همچو موج بركه اي

با خلوت مهتاب در نجوا

در شبستان خيال خويش بيرون از زمين و آسمان بودم

بانگ زنگ كاروان روزگاران

خواب نوشين مرا آشفت

تا گشودم چشم

خروس خانه همسايه مي خواند

و باران سحرگاهان اسفند

فرو مي ريخت از ابري شتابان

گريزان ابرها بر آبي صبح

چنان چون قاصدك بر كاسني زار

روان بودند زي كوه و بيابان

و من در اوج آن لحظه ي خدايي

در آن انديشه و آن بيشه بودم

كه در آن سوي باغ پر گل ابر

دران ژرف كبود آيا كسي هست

كه اين باغ شفق گلخانه ي اوست

و فانوس بلورين ستاره

بر اين نيلي رواق جاودان دور

چراغ روشن كاشانه اوست

و يا اين باغ

خودروي ست و خود روست؟

باز از كنار شهر با نرمي گذر كرد

آن پيك مرواريد بار نوبهاران

با پنجه هاي نرم خود باران شبگير

شست از رخ ناژوي پير سالخورده

رنگ درنگ روزگاران

آن ياس پير خانه ي همسايه گل داد

در كوچه ها فرياد زد آن كولي پير

آي پيوند دارم

بوي بهاران

قزاقي و بابونه دارم

بوي بهاران

وان چرخ ريسك پيك و پيغام بهاران

در آن سكوت منتظر آواز برداشت

باغ از نفس هاي گل و از بوي باران

بيدار شد چشمان ز خواب ناز برداشت

خورشيد صبح نرمتاب ماه اسفند

تابيد بر روياي دشت و كوهساران

مي پرسم اينك زان ستاك ترد بادام

وز تاك برگ نورس اين باغ بيدار

كان سوي روزان سياه مرگ ما نيز

نقش اميدي از حيات ديگري هست؟

يا همچنان اين خواب جاويد است و جاويد

تا بي كران روزگاران؟

اي روستاي خفته بر اين پهن دشت سبز

اي از گزند شهر پليدان پناه من

اي جلوه ي طراوت و شادابي پناه من

اي جلوه ي طراوت و شادابي و شكوه

هان اي بهشت خاطر اي زادگاه من

باز آمدم به سوي تن زان دور دورها

زانجا كه صبح مي شكفد خسته و ملول

زانجا كه ماه در افق زرد گونه اش

در كام ابر مي خزد آهسته و ملول

باز آمدم كه قصه ي اندوه خويش را

با صخره هاي دامن تو بازگو كنم

وندر پناه سايه ي انبوه باغ هات

گلبرگ هاي خاطره را جست و جو كنم

هر گوشه اي ز خلوت افسانه رنگ تو

ياد آفرين لذت بر باد رفته اي ست

وان جويبار غم زده ات با سرود خويش

افسانه ساز لحظه ي از ياد رفته اي ست

اي بس شبان روشن افسانه گون كه من

در دامن تو قصه به مهتاب گفته ام

وز ساحل سكوت تو با زورق خيال

تا خلوت خدايي افلاك رفته ام

اي بس طليعه هاي گل افشان بامداد

كز جام لاله هاي تو سرمست بوده ام

و اي بس ترانه ها كه به آهنگ جويبار

آن روزها به خلوت پاكت سروده ام

آن روزهاي روشن و رويان زندگي

دوران كودكي كه بر آن لحظه ها درود

در دامن سكوت تو آرام مي گذشت

خاطر اسير خاطره اي كودكانه بود

آري هنوز مانده به ياد آنچه نقش بست

آن روزها به خاطر اندوه بار من

وان نام من كه بر تنه آن چنار پير

زان روزگار مانده به جا يادگار من

با لكه هاي ابر سپيدت كه شامگاه

آيند بر كرانه دشت افق فرود

چون سوسني سپيد كه پر پر شود ز باد

بر موج هاي ساحل درياچه اي كبود

با آن چكادهاي پر از برف بهمنت

با آن غروب هاي شفق خيز روشنت

وان آسمان روشن همرنگ آرزو

وان سوسوي شبانه فانوس خرمنت

همواره شادمانه و شاداب و پر شكوه

مردم از درد و به گوش توفغانم نرسيد

جان ز كف رفت و به لب راز نهانم نرسيد

گرچه افروختم و سوختم و دود شدم

شكوه از دست تو هرگز به زبانم نرسيد

به اميد تو چو آيينه نشستم همه عمر

گرد راه تو به چشم نگرانم نرسيد

غنچه اي بودم و پر پر شدم از باد بهار

شادم از بخت كه فرصت به خزانم نرسيد

من از پاي در افتاده به وصلت چه رسم

كه به دامان تو اين اشك روانم نرسيد

از تو اين سنگدلي ها به گمانم نرسيد

عشق پاك من و تو قصه ي خورشيد و گل است

كه به گلبرگ تو اي غنچه لبانم نرسيد