من تلاش ميكنم پس هستم

هميشه
از آن چه نيست سخن مي گوييم
از آب در بيابان
و
در خانه
عشق و نان
اين گونه
انگار زندگاني را زيباتر مي يابيم
هميشه
از آن چه نيست بلندتر سخن مي گوييم
از مهرباني در مهماني از شرف در سودا
از داد در بيداد جا
تا بوده
اين گونه بوده قصه ي ما
دنياي ياوه را انگار
اين گونه گواراتر توانيم داشت
كنون بنشين
تا باري از آن چه هست سخن بگوييم
از دروغ بگوييم كه حرام است اما
مانند قارچ از فراز ديوارهامان بر مي خيزد
آن گونه
كه جاي گندم و گل سرخ را تنگ كرده است
همين

ناگهان درختان پاركهاي وطن
تكاوران سبزپوش دشمن شدند
و ما
محصور ميان برگها و ساقه ها
كه نيزه و زوبين ها
مثل نهال هاي توفان زده
پا در گريز و پا در بند مانديم
چه گذشت ؟ افسوس
افسوس سايه ي خنگي و جرعه ي آبي سرد
و گذاري فارغ از كوچه باغ ها
اما
كنون كه تمام درختان وطن دمشنند چه بايدمان كرد ؟
آهاي ! حاشيه نشينان كتاب ها و اجاق ها
ما
براي جنگيدن تفنگ نداريم
نه براي گفتن دهاني
نه براي زيستن سايه اي
نه براي مردن گودالي
اي ! ياي

ببين
قفس باران را
چگونه فرو مي نهد
دستان آسمان
افق تا افق سيمهاي نازك نقره
فرود آمده اند
بر اين پاهاي دراز شتابان
پرنده ي آذرخش مي آيد
شيهه كشان
و مرغابيان خيس زخمي
به نيزارهاي ساكت مي افتند
بمان و ببين
پرنده ي خورشيد
چگونه از اين دام تواند گذشت
فروتر مي دهد قفس باران را
دست آسمان
بمان و ببين
چه صيد بي پر و پايي است
در اين قفس نازك
عقاب زمين

اگر تو پرنده نباشي
اين باغ سايه هاي كريهي است
سبز
به رنگ لباس گروه جراحان
طلسم شده در آمد شدي
مطمئن و بي عاطفه
اگر تو پرنده نباشي
اين باغ معبدي است
و سروها و سپيدارها نمازگزاراني طلسم شده در ابديتي بي ايماني
جهان سنگ مي شود
وقتي تو پرنده نباشي
تو پرنده نسيتي و همين دم
جهان سنگ شده است

جنگاوري نهان ستيز و سخن ابزار است
شعر از بهار و گل سرخ مي گويد
ميان گل سرخ
بر صندلي سرخ بنشانيدش
ديوانش را بر زانوانش بگذاريد
اينك ورق بزنيد
برگ به برگ دفتر زخمش را با پنجه ي نمك
تا شعرهاي سرخ بخواند به عربده
و واژه ي نهايي تاريك را مكرر كند
بي اعتناست ؟
پس در كتابخانه اش بنشانيدش
و شعله بر فتيله ي جانش بگذاريد
باشد كه اين چنين
يك سر كتابخانه هاي جهان
به رنگ آتش و گل سرخ شوند

نامه به نام تو باز شد اما
كبوتر قاصد
از بام برنخاست
گلي كه در غرابت پاييز مي شكفد عطري سودايي دارد
پيامي از دل شادي
خسته از راه دراز
كبوتر قاصد اما
از بام بر نخاست
مگر نه نامه ي تو از نصف النهار ديگري مي ايد
مگر نه تو كنون
در فصل ديگري هستي
فصلي كه اگر نه بهار پاييز نه نيست
و در جوار گل بهي اندامت گل
افسرده نخواهد شد هرگز
مگر نه تو
از آبخوار ديگري مي نوشي كه چشمه در نهايت خود دريا دارد ؟
كبوتر قاصد اما
از بام بر نمي خيزد
در انتظار برگي پيغامي ؟
به برگ زرد هلاهلش اشاره دارم
برگي هميشه زرد از بهار كاغذي آسمان روز
ناه به نام تو در آتش افتاد
نوميدي از فراز شعله فرا شد
كبوتر قاصد
از بام پر كشيد

نه آفتاب حادثه است نه روز
كه چيز ها را
با پوست قديميشان
در نور مي گذارد
تنها شبي مجال داريم
همين خسوف سرد طولاني
كه جازهاي بومي مان را
از خواب دودنك مطبخ ها
بيدار كرده است
تا چيز ها و خود را
در واژه وارهاي تاريكي برخيزانيم
كه از هراس باستاني مان پر مي كشند
و از چاهسار كابوس هاي هر شبمان آب مي خورند
نه آفتاب و نه صبح
تنها
ظلمت چراغ هاي پنهانش را دارد
چراغ هايي دخيره ي پايان كهكشان