از آن چه هست

هميشه
از آن چه نيست سخن مي گوييم
از آب در بيابان
و
در خانه
عشق و نان
اين گونه
انگار زندگاني را زيباتر مي يابيم
هميشه
از آن چه نيست بلندتر سخن مي گوييم
از مهرباني در مهماني از شرف در سودا
از داد در بيداد جا
تا بوده
اين گونه بوده قصه ي ما
دنياي ياوه را انگار
اين گونه گواراتر توانيم داشت
كنون بنشين
تا باري از آن چه هست سخن بگوييم
از دروغ بگوييم كه حرام است اما
مانند قارچ از فراز ديوارهامان بر مي خيزد
آن گونه
كه جاي گندم و گل سرخ را تنگ كرده است
همين