تمشيت

جنگاوري نهان ستيز و سخن ابزار است
شعر از بهار و گل سرخ مي گويد
ميان گل سرخ
بر صندلي سرخ بنشانيدش
ديوانش را بر زانوانش بگذاريد
اينك ورق بزنيد
برگ به برگ دفتر زخمش را با پنجه ي نمك
تا شعرهاي سرخ بخواند به عربده
و واژه ي نهايي تاريك را مكرر كند
بي اعتناست ؟
پس در كتابخانه اش بنشانيدش
و شعله بر فتيله ي جانش بگذاريد
باشد كه اين چنين
يك سر كتابخانه هاي جهان
به رنگ آتش و گل سرخ شوند