تنها همين خسوف

نه آفتاب حادثه است نه روز
كه چيز ها را
با پوست قديميشان
در نور مي گذارد
تنها شبي مجال داريم
همين خسوف سرد طولاني
كه جازهاي بومي مان را
از خواب دودنك مطبخ ها
بيدار كرده است
تا چيز ها و خود را
در واژه وارهاي تاريكي برخيزانيم
كه از هراس باستاني مان پر مي كشند
و از چاهسار كابوس هاي هر شبمان آب مي خورند
نه آفتاب و نه صبح
تنها
ظلمت چراغ هاي پنهانش را دارد
چراغ هايي دخيره ي پايان كهكشان