در آن سوي شب و روز

شقايقان پريشيده در نسيم

هراسان

بر اين گريوه فراوان ديده ست

به آبهاي خزر

موجهاي سرگردان

و باده هاي پريشان بگو بگو

باري

پيام برگ شقايق را

در لحظه اي كه مي ريزد

و مي فشاند

آن بذر ساليانه فصلش را

به دشتها ببرند

سپيده مي دانست آيا

كه در كرانه ي او

چه قلب هاي بزرگي را

دوباره از تپش افكندند؟

و باز مي داند آيا كه در كرانه ي او

آن كران تا به كران

در آن سوي شب و روز

چه قلب هاي بزرگي كه مي تپند هنوز؟

خوشا سپيده دما

كه سرخ بوته ي خون شما

در آينه اش

ميان مرگ و شفق

تا صنوبر و خورشيد

چنان تجلي كرد

و باز بار دگر

سرود بودن را

در برگ برگ آن بيشه

و موج موج خزر

جاودانگي بخشيد

به روي گستره ي سبز جنگل بيدار

خوشا سپيده دما وان كرانه ي ديدار