من تلاش ميكنم پس هستم

با يك شكوفه ،
با تو ،
من آغاز مي كنم
           حماسه ي بزرگ عشق را ...

تو رفتي
شهر در تو سوخت
              باغ در تو سوخت
اما دو دستِ جوانت
                بشارت فردا ،
هر سال سبز مي شود
و با شاخه هاي زمزمه گر در تمام خاك
گل مي دهد
گلي به سرخي ِ خون ...

فصل ِ كاشتن گذشت
اي پر از جوانه و خاك
از كجاي دستِ رود
             مي توان خريد
مشتِ آب پاك را
تا تو باور كني
           پيام هاي خفته درجوانه را ...
*
نيزه هاي نعره ي روح ِخسته و شكسته ي
يك جوانه در سپيده دم
قلبِ "اعتراف" را شهيد مي كند :
- "سرد مي شود
لحظه هاي آهنين و داغ ِ ما
در ميان جوي هاي آبِ هرز
چكه ي غليظ سرخ ِ خونمان
ماهي صبور حوض هاي خانگي ست ..."
*
فصل انفجار ِ خاك خواب رفت
رعد هاي بي صدا
فتح كرده اند
        آسمان كاغذي ِ شهر ِ ما
و جوانه ها
با تمامي سپيد ِ وُسعتِ وجودشان
در ميان جنگل ِ فريب شهر ، غرق گشته اند :
"ماچ و بوس" ، "باد" و كاغذ ِ شعار ِ
                  "خوب زيستن" !
نورهاي كاذبِ درون كوي ِشهر
يا نئون هاي خوشگل و تميز و دل فريبِ
                        "هفت رنگ" !
دودهاي مشمئز كننده ،
             ساق هاي "خوش تراش" !
شيشه هاي الكل سپيد
و هزار اختگي
و هزار اختگي ...
*
فصل ِ كاشتن گذشت
اي رفيق روستا
اي كه بوي شهر مست مي كند تو را
هر سلام
خداحافظي است ...
شهر ها همه ، روح خستگي ست
ما پيامبر عُفونَتيم
و رسالتي بدون هاله ،
بدون حرف و آيه
      بر خيال ِ آب ها نوشته ايم ...
*
اي رفيق روستا
فصل كاشتن گذشت
فصل انفجار خاك
خواب رفت ...

ويرانگري ، اساس نبرد است
ويرانگري
        نويد ِ آبادي
هر آنچه ساختند
از خشت خشت
            ويران باد ...
*
اي لاله هاي ميهن من
گلگونه هاي فسرده ،
گو بي شما
تاريخ را هر آنچه بسازند
                   ويران باد
آبادي ِ ضحاك ويران باد ...

زمانه حادثه روييد با نشانه ي ديگر
چنين زمانه چه سخت است در زمانه ي ديگر

هزار خنجر كاري به انحناي ِ دلم آه
مخوان ، ترانه مخوان ، باش تا ترانه ي ديگر

بهانه بود مرا شكستِ قيام گذشته
عطش ، عطش تو بمان گرم ، تا بهانه ي ديگر

هميشه قلب مرا زخم ، زخم كهنه ي كاري
هميشه دست تو را تيغ ،‌ تيغ فاتحانه ي ديگر

سكوت در دل اين آشيانه ي ممتد واي
كجاست منزل ِ امني ، كجاست خانه ي ديگر

خروش و جوشش درياچه در كرانه ي من بين
كه اين ترانه نبوده است در كرانه ي ديگر

جوانه سبز نبوده است در گذشته ي اين باغ
بمان تو سبزي ِ اين باغ ، تا جوانه ي ديگر

زمان ِ حادثه خوش آمدي ، سلام بر رويَت
كه شب نشسته به خنجر در آستانه ي ديگر

به جان ِ دوست از اين تازيانه باك ندارم
كه زخم ِ جان ِ مرا هست تازيانه ي ديگر

كجاست سرخي ِ فريادهاي بابك خرّم
كجاست كاوه ي آزاده ي زمانه ي ديگر ؟

بر سينه ات نشست
زخم عميق و كاري ِ دشمن
امّا
اي سرو ِ ايستاده نيفتادي ...
اين رسم  ِتوست كه ايستاده بميري ...
*
در تو ترانه هاي خنجر و خون ،
در تو پرندگان مهاجر
در تو سرود فتح
اين گونه
چشم هاي تو روشن
           هرگز نبوده است ...
با خون تو
ميدان توپخانه
در خشم خلق
         بيدار مي شود ...
مردم
زان سوي توپخانه ،
بدين سوي سرريز مي كنند
نان و گرسنگي
              به تساوي تقسيم مي شود
اي سرو ايستاده
اين مرگ توست كه مي سازد ...
*
دشمن ديوار مي كشد
اين عابران خوب و ستم بَر
نام تو را
اين عابران ژنده نمي دانند
و اين دريغ هست اما
روزي كه خلق بداند
هر قطره قطره ي خون تو
                  محراب مي شود ...
اين خلق
نام بزرگ تو را
         در هر سرود ميهني اش
                       آواز مي دهد
نام تو ، پرچم ايران ،
خزر
  به نام تو زنده است ...

دستي ميان دشنه و ديوارست
دستي ميان دشنه و دل نيست ...
از پله ها
فرود مي آييم
اينك بدون پا
      ........
ليلاي من هميشه
       پشت پنجره مي خوابد
و خوب مي داند
كه من سپيده دمان
          بدون دست مي آيم
و ياراي گشودن ِ پنجره
                 با من نيست .
     .......
شن هاي كنار ساحل ِ عُمان
           رنگ نمي بازند
اين گونه ي من است
كه رنگِ دشت سوخته دارد
وقتي تو را
ميانه ي دريا ،
بي پناه مي بينم
دستي ميان دشنه و دل نيست ...
..........
خوابيده اي ؟
نه ؟ بيداري ؟
آيا تو آفتاب را
به شهر خواهي برد
تا كوچه هاي خفته در ميانه ي باران
و حرف هاي نمور  ِ فاصله ها را
                     مشتعل كني ...؟
تا دو سمتِ رود بدانند
كه آتش
هميشه نمي خوابد به زير خاكستر ...
.........
در زير ِ ريزش
          رگبار تيغ ِ برهنه
مي دانم تو دامنه مي خواهي
                   مي دانم
تا از كناره بيايي
و پنجره ها را
رو به صبح بگشايي ...
........
من
با سياهي ِدو چشم ِ سياه ِ تو ،
خواهم نوشت
          بر هر كرانه ي اين باغ
دستي هميشه منتظر دست ديگرست
چشمي هميشه هست كه نمي خوابد ...

"يك اگر با يك برابر بود ..."
*
معلّم پاي تخته داد مي زد
صورتش از خشم گلگون بود
و دستانش به زير پوششي از گَرد پنهان بود
ولي ‌آخر كلاسي ها
لواشك بين خود تقسيم مي كردند
وان يكي در گوشه اي ديگر "جوانان" را ورق مي زد
براي آنكه بي خود ، هاي و هو مي كرد و با آن شور ِ بي پايان
تساوي هاي جبري رانشان مي داد
با خطي خوانا به روي تخته اي كَز ظلمتي تاريك
غمگين بود
تساوي را چنين بنوشت :
              "يك با يك برابر هست ..."
از ميان جمع ِشاگردان يكي برخاست ،
هميشه يك نفر بايد به پا خيزد .
به آرامي سخن سر داد :
تساوي اشتباهي فاحش و محض است ...
معلّم
مات بر جا ماند .
و او پرسيد :
اگر يك فرد انسان ، واحد ِ يك بود آيا باز
                يك با يك برابر بود ؟
سكوتِ مُدهِشي بود و سوالي سخت
معلّم خشمگين فرياد زد :
                   آري برابر بود
و او با پوزخندي گفت :
اگر يك فرد انسان ، واحد ِ يك بود
آن كه زور و زر به دامن داشت ، بالا بود
وانكه
قلبي پاك و دستي فاقد ِ زر داشت
                           پايين بود ...
اگر يك فرد انسان ، واحد ِ يك بود
آن كه صورت نقره گون ،
           چون قرص ِ مَه مي داشت
                              بالا بود
وان سيه چرده كه مي ناليد
              پايين بود ...
اگر يك فرد انسان ، واحد ِ يك بود
اين تساوي زير و رو مي شد
حال مي پرسم يك اگر با يك برابر بود
نان و مال ِ مفت خواران
                    از كجا آماده مي گرديد ؟
يا چه كس ديوار ِ چين ها را بنا مي كرد ؟
يك اگر با يك برابر بود
پس كه پشتش زير بار ِ فقر خم مي شد ؟
يا كه زير ِ ضربتِ شلاق لِه مي گشت ؟
يك اگر با يك برابر بود
پس چه كس آزادگان را در قفس مي كرد ؟
معلم ناله آسا گفت :
- بچه ها در جزوه هاي خويش بنويسيد :
                        يك با يك برابر نيست ...

پشتِ دستانت ،
كويري خفته جان در آب
لب ،
ترك خورده ز گرماي هجوم ظهر
جان ،
ز سردي چون زمستاني ميان برف
لب ز جانش نَشأتي هرگز نمي گيرد .
جان كِرخ ،
لب ،‌ دشمن ِ خاموش ...
حرف هايش
          جنگل و روييدن رودست
خواب هايش
        آفتابي مانده در يك صبح
لايه هاي خشك و تب دارش
مارسان ،
          اِستاده بر پاهاي باراني كه باريده
چشم در چشمان هر بادي كه مي آيد ،
خيره گشته
خفته در نخوت
خود هراسان است
اما در كمين شب
مشت ها آكنده از ضربت
قدرتش جوبار و دريا نيست
حسرتش سيلابِ در شهر است
انتظارش پير گشته
              انتظار افتاده بر پلكش
خوابِ فردا را نمي بيند
او به اين گرما و تب معتاد
جان او از ريشه در
                       مرداب ...

۱
چشمان تو
سلام ِ بهاري ست
در خشكسالي بيداد ...
دستان تو
كه ياراي ِ دشنه گرفتن نيست امّا
آواز تو
گلوله ي آغاز
كه بال گشودَست به جانبِ ديوار
ديوارها اگر كه دود نگشتند
آواز ِ پاك تو
       رود بزرگِ ميهن
اين رود ، در لوت مي دمد
تا در سرتاسر اين جزيره ي خونين
سَروها و سپيدار
           سايه سار تو باشد ...
۲
در كوچه ها
حتي اگر هجوم ملخ بود
ما با سپر به كوچه قدم مي گذاشتيم
حالا كه دشمن ِ ما مخفي است
زندان ،
          تمام كوچه هاي خلوتِ اين شهر ...
۳
شاهين من !
كه چشم هاي تو نارَس
و در احاطه به خون ريز نارساست
تنها خليفه نيست دشمن و دژخيم
هشدار !
        مخفي است دشمنت ...
بابك اگر برادر ما بود
در قتلگاه دشمن ِ اين خلق
با گونه هاي زرد خموشي مي گرفت امّا
دل بسته ايم
به گونه هاي تو اي اميد فرداها
تو بابكي
با گونه هاي آتشي ِ سرخ ...
۴
وقتي لباس ِ تو ريش ريش ،‌ در هَم و پاره
وقتي كه چشم هاي تو در حسرتِ دويدن و بازي
                           خيره مانده بود
گويا ميان همهمه ي پارك
با آن صداي كودكانه به من گفتي :
عرياني ِ مرا
هرگز نه كسي گفت و نه دانست
با شانه هاي خميده
                 باركش بودن ...
۵
ديوارهايي از گل كه نيست
ديوارهايي از گل كه نيست
با شاخه هاي همهمه گر ،‌ دَر هَم
تا جاده
        با غرشي از گل و آواز
نام تو را در سپيده بخوانند
برگردن تو سرو مي آويزم
      تا سرافرازي
            ز سرو
                   بياموزي ...
۶
اينك كه سر پناه تو مي سوزد
                              در اين حريق ِهرزه دَرايان
                              به جستجوي كدام دامنه
                              گيرايي ِ چه صدايي
صداي پدر
در صداي ريزش باران است
اگر چه دامنه اينجا نيست
بايست در باران !
هرگز مترس ،
هرگز مترس
پيراهن است صدايش
             پيراهن است صدايش ...
۷
خواهي پريد دوباره شاهين ِكوچك ما
و پرده هاي سياه دو چشمش را
                                 كنار خواهي زد
او را دوباره تو خواهي ديد
او را
كه سرافراز گرفتاري ست
                  در اين جزيره ي خونين ...
او را
كه شورشي ست
                        در خون ِ ساكت ما
او را دوباره تو خواهي ديد
او را كه
          سوار بر دشنه هاي گرسنه نمودند
و با دو آفتاب طلوع كرده
               در دو گودي ِ گونه
از ميان بيابان
          چو روح جنگل رفت ...
۸
با دست هاي كوچك خود
           ستاره مي چيني ؟
از آسمان شهر ِ تو آخر
       ستاره خواهد ريخت
با چشم هاي سياهت
                كه خواب مي خواهند
اينك كنار ِ خيابان
باراني از ستاره تو را جذب كرده است
در جذبه اي
كه دنبال يك ستاره ي گمنامي
و مادر تو
              برايت ستاره مي چيند
و ماه را به هيئت توپي مي آرايد
در بازي كودكانه ي تو
اي كاش رنج مادرانه ي او مي سوخت ...
۹
بر گردن تو سرو مي آويزم
تا سرافرازي ز سرو بياموزي ...