من تلاش ميكنم پس هستم

در خيابان مردي مي گريد
پنجره هاي دو چشمش بسته ست
دست ها را بايد
             به گرو بگذارد
تا كه يك پنجره را بُگشايد ...
*
در خيابان مردي مي گريد
همه روزان ِ سپيدش جمعه ست
او كه از بيكاري
تير سيماني را مي شمرد
در قدم هاي ِ ملولش قفسي مي رقصد
با خودش مي گويد :
- كاش مي شد همه ي عقربكِ ساعت ها
                                   مي ايستاد
كاش ترديد ِ سلام تو نبود
دست هايم همه بيمار پريدن هايي
                        از بغل ِ ديوارست ...
كاش دستم دو كبوتر مي بود
*
در خيابان مردي مي گريد ...

تو فاتحي !
دستان تو
سرگرم ساختن سنگر ،
مشغول كاشتن بذر دوستي است ...
*
تو فاتحي !
تو فاتحانه فرداي سرخ و زرد
اعلام مي كني آغاز تولّد خود را
                        با هزار آفتاب
در چين ِچهره ي اسارتِ شرق ...
*
ما
شكوفه ي دستان بي زوال تو را
                      آب مي دهيم ...

غروب ِ فصلي
اين كفتران عاصي ِ شهر
به انزواي ساكت آن سوي ميله هاي بلند ...
*
هرگز طلوع ِ سلسله وار شبي در اينجا نيست
و تو بسان هميشه ، هميشه دانستن
چه خوب مي داني
كه اين صداي كاذب جاري درون كوچه و كومه
در اين حصار شب زده ي تار
بشارتي ست
بشارت ظهور جوانه ،
                جوانه هاي بلند
كه رنگِ اناري ِميله ،
         با آن شتاب و بداهت
دروغ ِ بزرگ
         زمانه ي خود را
       در اوج انزجار انكار مي كنند ... 

چشمه ي پيري است
در انتهاي ِ راه ِ كوير ِ  كور
    بايد گذشت از اين راه ؟
اين مرد ِ راه ،
صبوري و تسليم
           جاري ست
             در رگش ...
بََرَهوتيان ِ كَلافه ي تنهايي !
بايد ز راه ِ مانده ، گذشتن
بايد كه سرافراز به چشمه رسيدن .
*
اين چشمه در انتظار ِ عبث نيست ...

او سوار "آريا – بنز" است
تو
بر دوچرخه .
*
تكيه گاه اوست غرب
تكيه گاه توست خلق ...
*
اوست يك تن
تو
هزاران ، صد هزاران تن
پا بزن
پا بزن اي قدرت خلق !
*
پا بزن بر چرخ و بر دنده
انتهاي ِ ره ،
تويي پيروز
اوست بازنده ...

روح ِ بابك در تو
        در من هست .
مَهَراس از خون يارانت ، زرد مشو
پنجه در خون زَن و بر چهره بكش !
مثل بابك باش
           نه
سرخ تر ،‌ سرخ تر از بابك باش !
دشمن
گرچه خون مي ريزد
ولي از جوشش ِ خون مي ترسد
مثل ِ خون باش
             بجوش !
شهر بايد يكسر
بابكِستان گردد
تا كه دشمن در خون غرق شود
وين خراب آباد ،
         از جغد شود پاك و
                 گلستان گردد ...

تو چهره ات شگفت ترين ست ،
اي مخمل ِ مقدس ِ آتش ،
اي بي خيال ِ من
              در چشم هاي تو
اين مشت هاي بسته
اين شعله هاي بسته
اين شعله هاي پاكِ بلند
آخر به انزواي ِسرد و قفس ها
و فواره هاي منجمد روز
                     راه خواهد يافت
و طرح منفجر كننده ي آن
بر گوش هاي محتضر
مثل دو گوشواره ي زرّين
                                   آويزه مي كند :
- اينك سپيده ي آشتي چه قدر نزديك است
و خون سرخ رنگِ منقبض ما
آخر به عمق ِ قلبِ جهان
                 راه خواهد يافت ...
*
تو چهره ات شگفت ترين ست
وقتي تو حرف مي زني
آفتاب ،
از اوج شوكت خود به زير مي آيد
تا آخرين پيام تو را
مانند برگِ كتاب مقدس
بر نيزه هاي نور هديه كند
تا همسايه ها
از تصوّر بي باكي ِ ما بهراسند
و آن روز  ِ خفته در حرير بيايد
كه بوسه هاي دختران ِ عاشق ما
طعم ِ سپيده ي موعود ،
و رنگ پاك ترين لحظه را نشانه دهد ...
*
تو چهره ات عزيزترين است ...
و رمز گشودن درها
               در دست هاي خالي توست .
وقتي تو مي گريي
         بهار نمي آيد
و زمستان ادامه خواهد داشت .
وقتي تو مي گريي
                 بذرهاي روينده
                 ميان دست هاي روستايي ما
                                 نابود مي شود .
وقتي تو مي خندي ...
تو چهره ات عزيزترين است
اي مخمل ِ مقدس ِ آتش
اي بي خيال ِ من ... 

تلخ ماندم ، تلخ
مثل زهري كه چكيده از شبِ ظلماني شهر
مثل اندوه ِ تو ،
مثل گل سرخ
كه به دست طوفان
                 پرپر شد ...
تلخ ماندم ، تلخ
مثل عصري غمگين
كه تو را بر حاشيه اش
                         پيدا كردم
و زمين را
             - توپِ گردان
پرت كردم به دل ِ ظلمت ...
*
تلخ ماندم ، تلخ
ديو از پنجره سر بيرون كرد .
از دهانش
بوي خون مي آمد ...

براي فريدون فرشيان
*
در ميدان هاي سكوت ،
آدم هاي بي دفاعي را
               دار مي زدند
و دارها و آدم هاي آويخته شان
در گاهواره ي مرگ
چون درختي را مي نمودند
كه در انبوهي از سياهي ِ مات فرو رفته ،
و در بهاري جاويدان زندگاني مي كنند
و سكوهاي افتخار
خالي از هر نفر
در لحظه هاي كور ،
نگاهي سرگردان بود
و عابري كه پيامي داشت
و به سوي ميدان سكوت مي شتافت
خود نيز
        درختي خزان زده شد
و شاخه هايش را
ميوه هاي سياه غربت پوشانيد
و چندين لاشخوار
از چوبه هاي خشكِ دور دست
                                پرواز كردند
و بر كرسي ِ رنگين نگهبانان نشستند ...
و اين نيز خود نمايش را پايان نداد .

در دست هاي تو
             دنيا
دروغين است ...
چشمت همه آهن
پايت همه ترديد
دستت همه كاغذ ...
*
اين فردا كه فراز ِ دار مي بيني
قلبِ بزرگ ماست ...
دريا درون سينه ام جاري ست
با قايق ترديد ،
با ارتفاع موج ها ، شلّاق
در من همه فانوس ها
                   خاموش مي شوند
گل ها معلق در فضا
يكريز مي گريند
سنگين ِ يك چيدن
                 سر پنجه ي بي اعتناي ِ توست
و قلبِ مغموم كبوترها
در اصطكاك لحظه هاي دام
با سرخي ِ شفاف
در انتظار مهرباني هاي چشمانند ...
*
پايت همه خسته ،
دستت همه بسته ،
در من طنين آبشاران نيست
در درست هاي تو
              دنيا دروغين است ...