فصل انفجار خاك ...

فصل ِ كاشتن گذشت
اي پر از جوانه و خاك
از كجاي دستِ رود
             مي توان خريد
مشتِ آب پاك را
تا تو باور كني
           پيام هاي خفته درجوانه را ...
*
نيزه هاي نعره ي روح ِخسته و شكسته ي
يك جوانه در سپيده دم
قلبِ "اعتراف" را شهيد مي كند :
- "سرد مي شود
لحظه هاي آهنين و داغ ِ ما
در ميان جوي هاي آبِ هرز
چكه ي غليظ سرخ ِ خونمان
ماهي صبور حوض هاي خانگي ست ..."
*
فصل انفجار ِ خاك خواب رفت
رعد هاي بي صدا
فتح كرده اند
        آسمان كاغذي ِ شهر ِ ما
و جوانه ها
با تمامي سپيد ِ وُسعتِ وجودشان
در ميان جنگل ِ فريب شهر ، غرق گشته اند :
"ماچ و بوس" ، "باد" و كاغذ ِ شعار ِ
                  "خوب زيستن" !
نورهاي كاذبِ درون كوي ِشهر
يا نئون هاي خوشگل و تميز و دل فريبِ
                        "هفت رنگ" !
دودهاي مشمئز كننده ،
             ساق هاي "خوش تراش" !
شيشه هاي الكل سپيد
و هزار اختگي
و هزار اختگي ...
*
فصل ِ كاشتن گذشت
اي رفيق روستا
اي كه بوي شهر مست مي كند تو را
هر سلام
خداحافظي است ...
شهر ها همه ، روح خستگي ست
ما پيامبر عُفونَتيم
و رسالتي بدون هاله ،
بدون حرف و آيه
      بر خيال ِ آب ها نوشته ايم ...
*
اي رفيق روستا
فصل كاشتن گذشت
فصل انفجار خاك
خواب رفت ...