من تلاش ميكنم پس هستم

طعم خورشيد و عطر باران داشت
بوسه هايي كه بر لبم مي كاشت
چشمهايش روايت شب بود
باغ صد گل و غنچه لب بود
مي شد از بوسه هاي او انگار
كودك جان خسته ام بيدار
سر عشق است و راز شيدايي
چشم آن آفتاب زيبايي
باورم كن ، اگر چه هيچ هستم
هيچم اما ز هيچ بگذشتم

نفسم توي گيسوانش رفت
نرم و بي باك و مست و بازيگوش
داغ داغ است شرح اين بازي
تن من كوره ايست دائم جوش
گل پيراهنش دوباره شكفت
چونكه گرماي خواهش من ديد
روح بيغوله كرد توي تنم
لذتي ناب توي آن تن ديد
سينه ام بالش خيالش بود
توي آغوش من رها مي شد
مثل يك بت عصارۀ آتش
پيش چشمم خود خدا مي شد
ناگهان انفجار يك ساعت
زير و رو كرد شهر رويايم
گريه كردم چرا نمي ميرم
اي خدا من چقدر تنهايم

حال من هم بهتر از حال تو نيست
خانه ام خالي ز جنجال تو نيست
من پريشانم پريشان زاده ام
هي فريب دوست خوردم ساده ام
يك نيستان ناله از نايم چكيد
اشك طاول بود از پايم چكيد
راه دشواريست تا محراب يار
عشق من تعبير خوب خواب يار
قصۀ آشفتگي بسيار هست
تيشۀ فرهاد را تكرار هست
كوچۀ تشويش ، بن بست فراق
صبر كفش و طاقت پا گشت طاق
حال من دشوار ، بي حالم بيا
نوبت وصل است ، دنبالم بيا
رشتۀ تسبيح امشب پاره بود
كودك گنگ دعا آواره بود
ساقيا بنشين مرا تعريف كن
ساز دل را كوك يك تصنيف كن
دشت ِ هايم   گريه دارم بي حساب
خوب فهميدي كه من هستم خراب
پشت سد غم تمركز مي كنم
جاده مسدود است ترمز مي كنم
كاش مي شد خنده را جايي خريد
آبرو را مثل رسوايي خريد
قاف از سيمرغ خالي مي شود
قاف يك كوه خيالي مي شود

بوي ترديد مي دهد دستم
چون مي آيد به ادعاي قنوت
در زبانم نيايشي جاري
مرغ جانم به شاخۀ هپروت
پشت خم كرده ام براي ركوع
سر من مي خورد به يك مانع
مانعي مثل من شبيه خودم
يا رحيم اي حكيم يا صانع
جانمازم كليشه اي شده است
بوي تكرار مي دهد اشكم
كار من نيست اين عروج بزرگ
توي اين ادعا عجب كشكم !

اندوه نهفته دارم اي دوست
صد درد نگفته دارم اي دوست
در هاله اي از سكوت غرقم
در خلوت خوب لوت غرقم
اي دوست همه بهانه از تو
اين حيرت جاودانه از تو
من مدعي جنون عشقم
من عاشق سرنگون عشقم
من خانه به دوش ملك مستي
درويشي و كوله بار مستي

رقص آتش در دلم افتاده است
شعله ها در محفلم افتاده است
اندكي خوردم ، مي نابم گرفت
روي بالشت خدا خوابم گرفت
شعله از من فرصت خواهش كشيد
روي چشمم طرح آرامش كشيد
آتش از ني بود در جانم فتاد
جوشش مي توي عرفانم فتاد
شعله با من رقص هيها مي كند
كوك تصنيف مرا وا مي كند
شعله مي سوزد اگر در من غم است
هر چه بودم سوخت اما نه كم است
من كباب آتش دل مي شوم
كيمياي حل مشكل مي شوم
لخت آتش مي شوم ، عريان آب
مي كنم خاكستر خود را كباب
روي قاف عشق ، آتش ديده ام
شهرت سيمرغ را دزديده ام

وقتي آن ماه مي زند چشمك
                            مثل خورشيد ميشوم...اما
پشت ابر بهانه چون برود
                    مثل شب مي شوم شب يلدا
مي رمد از دلم خدا وقتي
                      آن خدا گونه از سرم برود
مثل مرغي در آسمان اما
                  شوق پرواز از پرم برود
من به تو اي عزيز محتاجم
                       احتياج مرا تو باور كن
گر به درياي خود نمي بري ام
                     توي ساحل مرا شناور كن

آشتي كن آشناي آسمان
امشب از ديوار بي در خسته ام
كنج يك سلول بي در در بدر
باز كن هر بند بر خود بسته ام
مي چكد از آستين اشكي سپيد
مي زند دستي به پايت اشكي من
اي تو جاري در رگم امشب نوشت
نبض عشقم را برايت اشك من
گفته اي هربار نامت مي برم
شعله اي مي آيد از كنج لبم
اي شكوۀ روزهاي بعد از اين
من چراغاني ترين شهر شبم

هر كجا دانه هست دامي هست
                       اي كبوتر كمي مواظب باش
خوش خيالي نكن نگو صياد
               از ترحم غذا بريزد كاش
دانه خال يار را ديدم
               نه گمانم به دام بود اما
رفتم آنجا ولي اسير شدم
                   يك اسارت بزرگ و بي همتا
اي كبوتر در اين زمانۀ بد
                         توي هر سفره دام مي بينم
از سبويي كه رايگان باشد
               جرعه زهري به جام مي بينم
هر كه گويد سلام دقت كن
                 پشت اين واژه يك طمع دارد
دست مردم اگر دقيق شوي
                چنگ مانده كه لقمه بردارد
پنج انگشت دستشان يعني
                                 پنج فروند موشك نفرت
چون بيفتد به سفره اي بيني
                 كه از آن مانده لقمه اي حسرت

من مرد بيرنگ
                          و درد هزاران رنگ
                                      و درد مرا رنگ مي كن
                           خشم سياه ، شرم قرمز
                           و زرد
                رنگي است كه عشق به من تعارف مي كند
                                          مثل خورشيد از عشق ماه
                                              مثل آتش از شرم پروانه
                               و مثل شب
                                  از خشم آرميدگان بستر شهوت
                           گونه هاي يتيم ، ازسيلي حقارت
                                       بي رنگ مي شود .