باور

وقتي آن ماه مي زند چشمك
                            مثل خورشيد ميشوم...اما
پشت ابر بهانه چون برود
                    مثل شب مي شوم شب يلدا
مي رمد از دلم خدا وقتي
                      آن خدا گونه از سرم برود
مثل مرغي در آسمان اما
                  شوق پرواز از پرم برود
من به تو اي عزيز محتاجم
                       احتياج مرا تو باور كن
گر به درياي خود نمي بري ام
                     توي ساحل مرا شناور كن