من تلاش ميكنم پس هستم

ققنوس امشب از تبش

در آتشش سوزد

به ياد شاهپرك امشب

به جمع محفلم

شمعي فروزان است

همان شمعي كه هر شب

با لب خندان گريان است

همان شمعي كه داغ اشك او

آتش به بال شاهپرك افكند

صداي مرغ شب با آه مي آيد

تمام سايه ها با شعله شمع جان مي گيرند

تمام خاطرات تلخ

به ديوار سفيد زندگي

بر پرده مي آيد

تمام خاطرات خوش

درون شعله ي شمع است

نواي باد در آغوش دريا

در كنار ساحل باغ اقاقيا

سماي شاخ افرا

يا كه رقص برگ برگ شاخه ي مجنون

صداي خنده ي غنچه

كنار حوض آب عشق

غرور نغمه ي بلبل

همه در شعله شمع است

همه آتش گرفت و دود آن

چشمم به اشك مي آورد امشب

بله اين اشك من از دود تند شعله ي شمع است

كه بوي بال پروانه

از آن هردم مشام آيد

هماني كه چو شمع خنديد

عاشق گشت

و خود را اندر اين لبخند سوزان

آتشي جانانه زد تا

عاشقان عبرت بگير ند

آخر عشق اينچنين است

اي تو كوكب خيره و چشم انتظار چيستي

مرغ شب خوابيد و چشم ازدوريش خون مي چكد

غمزه اي گردد تمام هستي دل نيستي

بلبلي گفتم كه داغ گل تو را گريان نمود

گفتمش از داغ گل اينگونه خون بگريستي

بار الها نزد ماه و كوكبم شرمندگي است

گر ندانم كيستي هستي وليكن نيستي

تا كه اين جمله ز انشايم سرودم در كلاس

تركه ي استاد بر دستم نوشتند بيستي

اين عشق آهي بود

ترديدش افتاد و

رو به تباهي بود

پاي آبله بر در

در مي زدم هيهات

اين در گشودن هم

يك فكر واهي بود

من عيب دارم ليك

نه آنچه تو ديدي

كوهي كز آن ساختي

در واقع كاهي بود

رفتم خدا حافظ

جانم به لب آمد

مي ماندم با تو

گر نيم نگاهي بود

تو هرچه هست و بود

ويران نمودي زود

اين رفتن من هم

آنچه تو خواهي بود

من نزد تو بودم

پيش دگر رفتي

نزد تو مي ماندم

گر كوره راهي بود

دردا كه تو از عشق

چيزي نمي داني

آنچه تو فرمودي

رو به سياهي بود

با ديگران هستي

هرگز دلي مشكن

از چاله سوقش ده

آنجا كه چاهي بود...!؟

اين دل اگر آن روز

راه خطايي رفت

هيچش ملامت نيست

از بي پناهي بود

رفتم خداحافظ

زان رو كه دانستم

تنها گناه من

هم بي گناهي بود

جز رد پاي بر خاك چيز دگر ندارم

اين چشم خون فشان را بر خاك مي فشانم

اين خاك تا به سر شد چيزي به سر ندارم

مدهوش بوي دلبر از نفحه ي نسيمم

از كوي مي فروشان ديگر حذر ندارم

اي گل كه پرپري در اين خاطرات تلخم

جز خار ساقه چيزي اندر جگر ندارم

من آشناي دردم تلخم چو زهر مينا

گشتم ابوالخبائث ديگر شكر ندارم

مسجد خراب كردم ميخانه اي بسازم

جز كشتن تو اي شيخ فكري دگر ندارم

مانده ام با بارم

بار غم بر دوشم

گله اي هم دارم

ساربان آهسته

من ز پا افتادم

خار در پا دارم

تشنه اي بيمارم

چهر ه ام زرد وخمود

گوش كن قصه ي عشق

يكي بود يكي نبود

زير گنبد كبود

كوي ما سبز تر از زندگي بود

گل و بلبل به سر هم قسم مي خوردند

نهر پر ماهي ما

عزت كوچه ي بي مدعي بود

تا كه روزي در باغ

علفي هرز به پاي گلها

قد برافراخت كه من شمشادم

غيرت باغم من

از بد چرخه چنين افتادم

گفت كه نامم عشق است

ليك اين شوم پليد

عشقه اي بيش نبود

كمر گل پيچيد

همه ي هستي ما شد نابود

در غم گل بلبل

سكته كرد افتاد مرد

نهر هم از لج او

راه كج كرد به به باغي ديگر

رو به دريا بنمود

باد هم طوفان گشت

همه را زود زدود

رنگ آرامش ما

تيره گرديد و كبود

ساربان محض خدا

اندكي آهسته

مانده ام با بارم

همه ي هستي من

كوله باري از غم

اندكي صبر نما

طاقت اين دل بشكسته

به جان تو كم است

ساربان آهسته

خسته ام

جا ماندم....