من تلاش ميكنم پس هستم

با صنوبري كه روي قله ايستاده بود

گونه روي گونه ي سپيده دم نهاده بود

موج گيسوان به دوش بادها گشاده بود

از نشيب يخ گرفت دره گفتم

اين نه ساخت شكفتگي ست

در كجاي فصل ايستاده اي

مگر نديده اي

سبزه ها كبود و بيشه سوگوار

فصل فصل خامش نهفتگي ست

آن صنوبر بلند

با اشاره اي نه سوي دوردست

گفت

قد كوته تو راه را به ديده ي تو بست

گامي از درون سرد خود برآي

پاي بر گريوه اي گذار و درنگر

رود آفتاب و آب در شتاب

كاروان درد و سرد

در گزير و ناگزير

آنك آن هجوم سبز مرز ناپذير

در كجاي فصل ايستاده ام؟

در كرانه اي

كه پيش چشم من

بهار شعله هاي سبز و

سيره و سرود

در نگاه تو كبود و دود

خبر رسيد

خبر رسيد

صفاي وقت تو باد اي قلندر تجريد

سلام، اي تو گذرگاه خون صاعقه ها

سلام و تسليت روشايي مشرق

سلام و تسليت ابرها و دريا ها

سلام و تسليت هر چه ساكن و جاري

سلام و تسليت

اما نه

تهنيت آري

تو پاكبازترين عاشقي

درين آفاق

چه جاي آن كه

درين راه

تسليت شنوي

قماربازي عاشق

كه باخت هر چه كه داشت

و جز هواي قماري دگر

نماندش هيچ

بزرگوارا

اينكگ بهار جان و جماد

شقايقان پريشيده در سموم تو را

هزار باغ

و هزاران هزار بيشه كند

چه بيشه هاي برومند سرخ رويان روي

كه روزگار نيارد ستردش از آفاق

اگرچه طوفان

صدها هزار صاعقه را

پي درودن اين سرخ بيشه

تيشه كند

بزرگا گيتي آرا نقش بند روزگارا

اي بهار ژرف

به ديگر روز وديگر سال

تو مي آيي و

باران در ركابت

مژده ي ديدار و بيداري

تو مي آيي و همراهت

شميم و شرم شبگيران

و لبخند جوانه ها

كه مي رويند از تنواره ي پيران

تو مي آيي و در باران رگباران

صداي گام نرمانرم تو بر خاك

سپيداران عريان را

جشن هزاره ي خواب

جشن بزرگ مرداب

غوكان لوش خوار لجن زي

آن سوي اين هميشه هنوزان

مردابك حقير شما را

خواهد خشكاند

خورشيد آن حقيقت سوزان

اين سان كه در سراسر اين ساحت و سپهر

تنها طنين تار و ترانه

غوغاي بويناك شماهاست

جشن هزار ساله ي مرداب

جشن بزرگ خواب

ارزاني شما باد

هر چند

كاين هاي هوي بيهده تان نيز

در ديده ي حقيقت

سوگ است و سور نيست

پاد افره شما را

روزان آفتابي

دير است و دور نيست

ستاره مي گويد

دلم نمي خواهد غريبه اي باشم

ميان آبي ها

ستاره مي گويد

دلم نمي خواهد صدا كنم اما هجاي آوازم

به شب در آميزد كنار تنهايي

و بي خطابي ها

ستاره مي گويد

تنم درين آبي

دگر نمي گنجد كجاست آلاله

كه لحظه اي امشب رداي سرخش را به عاريت گيرم

بي اعتماد زيستن

اين سان به آفتاب

بي اعتماد زيستن

اين سان به خاك و آب

بي اعتماد زيستن

اين سان به هر چه هست

از آن همه شقايق بالند در سحر

تا اين همه درخت گل كاغذين

كه رنگ

بر گونه شان دويده و

بگرفته جاي شرم

بي اعتماد زيستن

اين سان به چشم و دست

در كوچه اي كه پاكي ياران راه را

تنها

در لحظه ي گلوله ي سربي

در اوج خشم

تصديق مي توان كرد

آن هم

با قطره هاي اشكي در گوشه هاي چشم

۱

آنگاه از ستاره فراتر شدم

و از نسيم و نور رهاتر شدم

ويراف وار ديده گشودم

وان مرغ ارغواني آمد

چون دانه اي مرا خورد

و پر گشود و برد

در روشناي اوج رهايش

بر موج هاي نور و گشايش

مي رفت و باز مي شد هر دم

در چينه دان سبزش

صد رنگ كهكشان

آنگه مرا رها كرد

در ساحت غياب خود و خويش

آن سوي حرف و صوت

در آن سوي بي نشان

آنگاه واژه اي به من آموختند

سبز

فهرست مايشاء و ماشاء

تا

بالاتر از فروغ تجلي

پروازها كنم

با ميوه هاي حوري با جوي هاي شير

ابر بزرگ آمد و ديشب

بر كوهبيشه هاي شمالي

باران تند حادثه باريد

ديشب

باران تند حادثه

از دور و دوردست

دل بر هجوم تازه گماريد

در كدام نقطه ي ديدار

يا در كدام لحظه ي بيدار

سيلابه ي عتابش

خيزاب پيچ و تابش

پويند اضطرابش

ديوارهاي تاج محل را

همرنگ سايه در گذر نور

ويران كند سراسر و حيران كند

ديشب دوباره باز

باران تند حادثه باريد

باران تند حادثه ديشب

دل بر هجوم تازه گماريد

بيداري ملولش را

در قهوه خانه هاي

پر دود بندري دور

از سرزمين قومي

بيگانه با خدا

تقسيم مي كند

و خوابهاي دايره وارش را

در كوچه هاي كودكي صبح

هر روز صبح و عصر

بر بوي بازگشت

چشمش به روي صفحه پراكنده مي شود

در روزنامه هم خبري نيست

گويا زمان ز جنبش باز ايستاده است

آنجا شكنج زندان

شايد اعدام

وينجا بلاي كژدم غربت

پيري و انتظار

آن سبزه زار مخمل روحش را

فرسوده نخ نما كرده ست

در كوچه هاي كودكي صبح

هر شب هجوم صاعقه

هر شب هجوم برق

هر شب هجوم پويش و رويش

بر نقشه هاي ساكن جغرافياي شرق

بر نقشه هاي كوچك ديوار خانه ام

در لحظه هاي ماندن و راندن

هر شب هزار سيلاب خط هاي مرز را

با خويش مي سرايد و در خويش مي برد

نزديكم و چه دور

دورم ولي چه نزديك

در آن چكامه ها

مي بينم آن حماسه ي جاري را