معراج نامه

اينان كه مي شناسي و ميبيني

اين

مسكينان اند

و آنگاه اين سرود فرو خواند

جز لحظه هاي مستي

مستي و راستي

كه شورش شهامت آن آب آتشين

مرداب وار خون شما را

با صد هزار وسوسه تهييج مي كند

و گرمي نوازش آن تلخ وار خوش

در جنگل ملايم و

مرجاني رگانتان

تا انتهاي هر چه گياهي ست

سرخينه مي دواند

و نعره مي زنيد

كه با شحنه ها طرف هستيد

و لحظه اي كه ستميد

هرگز

برگ سكوت كوچه ي بن بستي را

حتي

با شيوني شبانه به هشياري

شيرازه بسته ايد؟

حتي

يك بار هم براي تماشا

دل تان نخواسته

در ازدحام كوچه ي بن بستي

از دور يك ستاره ي كوچك را

با دستتان نشانه بگيريد

ويك صدا بگوييد

آنك طلوع ذوذنب از شرق

شايد سري ز پنجره اي بيرون آيد

و با شما بخواند

آواز دسته جمعي زندانياني را

كه نقل هاي مجلس شان دانه هاي زنجير است

شايد گروهي

از پس ديوارهاي كوچه ي ديگر

بيرون كنند سر و بگويند

آري طلوع ذوذنب از شرق

آنگاه

در لحظه اي كه ساعت ها

از كار اوفتادند

و سيره ها به روي سپيدارها