من تلاش ميكنم پس هستم

چه بگويم كه دل افسردگي ات

از ميان برخيزد؟

نفس گرم گوزن كوهي

چه تواند كردن؟

سردي برف شبانگاهان را

كه پر افشانده به دشت و دامن؟

من نيز مي دانم كه در اين سوك

ياران را

ياراي خاموشي گزيدن نيست

اما تو مي داني كه در اين شب

ديوارهاي خسته را

تاب شنيدن نيست

من نيز مي دانم كه ياران شقايق را

دستي به نفرين

از ستاك صبح پرپر كرد

من نيز مي دانم كه شب افسانه ي خود ر ا

در گوش بيداران مكرر كرد

اما نمي گويم

ديگر نخواهد رست در اين باغ

خونبرگ آتشبوته اي

چون قامت ياد شهيدانش

يا گل نخواهد داد

پيوند دست نااميدانش

شعر تو با اين واژگان شسته

غمگين است

ترجيع محزون تو

امشب نيز

چون ترجيع دوشين است

شعري به هنجاري دگر بسراي

آواي خود را پرده ديگر كن

من عاقبت از اينجا خواهم رفت

پروانه اي كه با شب مي رفت

اين غال را براي دلم ديد

ديري ست

مثل ستاره ها چمدانم را

در خلوت بامدادي باران

بيداري روشن خروس صبح

خواب خوش قريه را سلامي داد

در جنگل بي كرانه مرغي خواند

با نغمه ي خرد روشني

پرشور

تنهايي ارغوان چه شيرين است

بر يال گريوه هاي دشت دور

اي چشم نيلگونه ي دريا

تركيب روشنايي شبگير رستخيز

با ظلمت شبان پس از مرگ

آيينه نگاه غزالان و آهوان

بي رحمي سكوت تو

امشب

در پاسخ ترنم اين شور و اشتياق

خاموشي گلوله ي سربي ست

در خون گرم سينه ي قرقاول جوان

ديگر كدام روزنه ديگر كدام صبح

خواب بلند و تيره ي دريا را

آشفته و عبوس

تعبير مي كند؟

من مي شنيدم از لب برگ

اين زبان سبز

در خواب نيم شب كه سرودش را

در آب جويبار

شرمنده ام كه: آه

اين چرخ چاه كهنه ي كاريز

با ريسمان پر گره خويش

اين يادگارهاي صد قهر و آشتي

يادآور شفاعت دستان روستايي

اين خشك دشت را سيراب مي كند؟

در هر گرخه نشان اميدي ست

وان سوي هر اميدي يأسي

در جمع اين گره ها

پيوند آشنايي ديرينه استوار

آن سو درخت تشنه لبي

برگ هاش را

از تشنگي فشرده به هم كرده گوش ها

تا بشنود ترانه ي جويي كه خشك شد

اما دريغ زمزمه اي نيست

وان سوي تر شيار افزار

با تخته پاره هاي شكسته

در هرم نيم روز

خيل هزارگان ملخ ها

اين مركبان تند رو قحط و خشك سال

از دور و دور دست فراخاي دشت را

محدود مي كنند

اي خضر ناشناس

كه گاهي به شاخ بيد

گاهي به موج بركه و

گاهي به خواب گرد

زلال روشن چشمانش

آبشار كبود

كه آيتي ست

به تصوير بيم و شرم و شكوه

نگاه ترد گوزني ست

كز بلند ستيغ

در آب مي نگرد

عبور سايه ي صياد را

ز دامن كوه

تو درخت روشنايي گل مهر برگ و بارت

تو شميم آشنايي همه شوق ها نثارت

تو سرود ابر و باران و طراوت بهاران

همه دشت انتظارت

هله، اي نسيم اشراق كرانه هاي قدسي

بگشا به روي من پنجره اي ز باغ فردا

كه شنيدم از لب شب

نفس ستاره ها را

دلم آشيان دريا شد و نغمه ي صبوحم

گل و نگهت ستاره

همه لحظه هام محراب نيايش محبت

تو بمان كه جمله هستي به صفاي تو بماند

شب اگر سياه و خاموش چه غم كه صبح ما را

نفس نسيم به چراغ لاله آذين

به سحر كه مي سرايد ملكوت دشت ها را

اگر اين كبود خاموش سراچه ي شياطين

تن زهرگين به گلبرگ ستارگانش آراست

و گرم نسيم اين شب

به درنگ نيلگون خواند

به نگاه آهوان

بر لب چشمه سار سوگند

كه نشنوم حديثي

چه سپيده هاي رويان

كه در آٍيين فرداست

بهل اي شكوه دريا كه ز جو كنار ايام

در دور دست آمدن روز

شعر بلند و روشن بيداري

تضميني از ترانه ي شيرين جويبار

ترجيع يك درخت صنوبر

با واژه هاي سيره و سارش

همواره در ترنم

با صخره هاي قافيه اي استوار

آفاق مي سرايد

شعري براي تو

شعري براي من

و يك هجاي روشن خونرنگ

گاه گاه

در شعر او

به شادي

تكرار مي شود

اينك تمام شعر

در ذهن آب و آبي مشرق

صبح آمده ست و

هستي بيدار مي شود