من تلاش ميكنم پس هستم

سفر ادامه دارد و شب از كناره مي رود

گريوه ها و دشت هاي رهگذر

دوباره شكل يافتند و روشني

كه آفريدگار هستي است

دوباره آفريدشان

سفر ادامه دارد و من از دريچه ي ترن

به كوه ها و دشت ها سلام عاشقانه اي

كه جويبار جاري و

جوان روشني ست

در كوير پير سوختن

روانه مي كنم

لطافت هواي بامداد را

ز گيسوان دختري كه از ميان پنجره

فشانده موي نرم خويش را به دوش باد

روايتي رها و عاشقانه مي كنم

سفر ادامه دارد و در آستان صبحدم

درخت هاي پسته در كنار راه

سكوت سبز خويش را به آب داده اند

و رشد ساليانه ي ستاك هاي ترد را

پس از تحمل عبوس يك درنگ قهوه اي

به ابر و باد و آفتاب داده اند

سفر ادامه دارد و ميان بهت دشت ها

كبوتران وحشي از ميان حلقه هاي چاه

نگاه هاي حيرت اند سوي آسمان

كه مي روند و مي روند و مي روند

فراتر از يقين بدان سوي گمان

سفر ادامه دارد و

پيام عاشقانه ي كويرها به ابرها

سلام جاودانه ي نسيم ها به تپه ها

تواضع لطيف و نرم دره ها

غرور پاك و برف پوش قله ها

صفاي گشت گله ها به دشت ها

چراي سبز ميش ها و قوچ ها و بره ها

سفر ادامه دارد و بهار با تمام وسعتش

مرا كه مانده ام به شهر بند يك افق

به بي كرانه مي برد

و من به شكر اين صفا و

اين رهايي رهاتر از خدا

تمام بود خويش را

كه لحظه اي ست از ترنم غريب سيره اي

نثار بي كراني تو مي كنم

زمان ادامه دارد و سفر تمام مي شود

هر كوي و برزني را

مي جويند

هر مرد و هر زني را

مي بويند

بشنو

اين زوزه ي سگان شكاري ست

در جست و جويش اكنون

و خاك

خاك تشنه

و قطره هاي خون

آن گرگ تير خورده ي آزاد

در شهر شهرها

زندگي نامه ي شقايق چيست؟

رايت خون به دوش وقت سحر

نغمه اي عاشقانه بر لب باد

زندگي را سپرده در ره عشق

به كف باد و هرچه باداباد

مثل هزارپايي، مجروح

و ناتوان و بي روح

خود را كشاله مي كند

اندام هاي شب

ريزابه هاي ابر شبانگاهي

بر سنگفرش ها

جمع ستارگان را

مهمان كوچه كرده ست

از دور دور آتش سيگار

و چند مست بيكار

با خنده هاي قه قاه

و نغمه هاي تكرار

نفسم گرفت ازين شب در اين حصار بشكن

در اين حصار جادويي روزگار بشكن

چو شقايق از دل سنگ برآر رايت خون

به جنون صلابت صخره ي كوهسار بشكن

تو كه ترجمان صبحي به ترنم و ترانه

لب زخم ديده بگشا صف انتظار بشكن

سر آن ندارد امشب كه برآيد آفتابي؟

تو خود آفتاب خود باش و طلسم كار بشكن

بسراي تا كه هستي كه سرودن است بودن

به ترنمي دژ وحشت اين ديار بشكن

شب غارت تتاران همه سو فكنده سايه

تو به آذرخشي اين سايه ي ديوسار بشكن

اي زندگان خوب پس از مرگ

خونينه جامه هاي پريشان برگ برگ

در بارش تگرگ

آنان كه جان تان را

از نور و

شور و

پويش و

رويش سرشته اند

تاريخ سرافراز شمايان

به هر بهار

در گردش طبيعت

تكرار مي شود

زيرا كه سرگذشت شما را

به كوه و دشت

بر برگ گل

به خون شقايق

نوشته اند

آه اي شقايقان بهاران من

ترجيح مي دهم كه درختي باشم

در زير تازيانه ي كولاك و آذرخش

با پويه ي شكفتن و گفتن

تا

رام صخره اي

در ناز و در نوازش باران

خاموش از براي شنفتن

۱

اين صدا صداي كيست؟

اين صداي سبز

نبض قلب آشناي كيست؟

اين صدا كه از عروق ارغواني فلق

وز صفير سيره و

ضمير خاك و

ناي مرغ حق

مي رسد به گوش ها صداي كيست؟

اين صدا

كه در حضور خويش و

در سرور نور خويش

روح را از جامه ي كبود بودي اين چنين

ديگر اين داس خموشي تان زنگار گرفت

به عبث هر چه درو كرديد آواز مرا

باز هم سبزتر از پيش

مي بالد آوازم

هر چه در جعبه ي جادو داريد

به در آريد كه من

باطل السحر شما را همگي مي دانم

سخنم

باطل السحر شماست