آواره يمگان

بيداري ملولش را

در قهوه خانه هاي

پر دود بندري دور

از سرزمين قومي

بيگانه با خدا

تقسيم مي كند

و خوابهاي دايره وارش را

در كوچه هاي كودكي صبح

هر روز صبح و عصر

بر بوي بازگشت

چشمش به روي صفحه پراكنده مي شود

در روزنامه هم خبري نيست

گويا زمان ز جنبش باز ايستاده است

آنجا شكنج زندان

شايد اعدام

وينجا بلاي كژدم غربت

پيري و انتظار

آن سبزه زار مخمل روحش را

فرسوده نخ نما كرده ست

در كوچه هاي كودكي صبح