نمايش ناتمام ...

براي فريدون فرشيان
*
در ميدان هاي سكوت ،
آدم هاي بي دفاعي را
               دار مي زدند
و دارها و آدم هاي آويخته شان
در گاهواره ي مرگ
چون درختي را مي نمودند
كه در انبوهي از سياهي ِ مات فرو رفته ،
و در بهاري جاويدان زندگاني مي كنند
و سكوهاي افتخار
خالي از هر نفر
در لحظه هاي كور ،
نگاهي سرگردان بود
و عابري كه پيامي داشت
و به سوي ميدان سكوت مي شتافت
خود نيز
        درختي خزان زده شد
و شاخه هايش را
ميوه هاي سياه غربت پوشانيد
و چندين لاشخوار
از چوبه هاي خشكِ دور دست
                                پرواز كردند
و بر كرسي ِ رنگين نگهبانان نشستند ...
و اين نيز خود نمايش را پايان نداد .