قصه خورشيد و گل

مردم از درد و به گوش توفغانم نرسيد

جان ز كف رفت و به لب راز نهانم نرسيد

گرچه افروختم و سوختم و دود شدم

شكوه از دست تو هرگز به زبانم نرسيد

به اميد تو چو آيينه نشستم همه عمر

گرد راه تو به چشم نگرانم نرسيد

غنچه اي بودم و پر پر شدم از باد بهار

شادم از بخت كه فرصت به خزانم نرسيد

من از پاي در افتاده به وصلت چه رسم

كه به دامان تو اين اشك روانم نرسيد

از تو اين سنگدلي ها به گمانم نرسيد

عشق پاك من و تو قصه ي خورشيد و گل است

كه به گلبرگ تو اي غنچه لبانم نرسيد