كوهبيد

در آغوش اين دره ي دير سال

بر اين صخره ي خامش كور و كر

درخت تك افتاده ي كوهبيد

برآورده مغرور بر ابر سر

فروبرده در سينه ي تنگ سنگ

پي جستن زندگي ريشه ها

نه از تيشه ي تيز برقش هراس

نه از خشم طوفانش انديشه ها

در آنجا كه ابري نباريده است

در آنجا كه نگذشته يك رهگذار

درخت تك افتاده ي كوهبيد

سرود حيات است سبز و بلند

شكفته چنين بر لب كوه سار