من تلاش ميكنم پس هستم

بر مي گردم

با چشمانم

كه تنها يادگار كودكي منند

ايا مادرم مرا باز خواهد شناخت ؟

و رسالت من اين خواهد بود

تا دو استكان چاي داغ را

با تو

بي تو

همسفر سايه خويشم وبه سوي بي سوي تو مي ايم

معلومي چون ريگ

مجهولي چون راز

معلوم دلي و مجهول چشم

من رنگ پيراهن دخترم را به گلهاي ياد تو سپرده ام

و كفشهاي زنم را در راه تو از ياد برده ام

اي همه من

ككل زرتشت

سايه بان مسيح

به سردترين ها

مرا به سردترين ها برسان

ما بدهكاريم

به كساني كه صميمانه ز ما پرسيدند

معذرت مي خواهم چندم مرداد است ؟

و نگفتيم

چونكه مرداد

گور عشق گل خونرنگ دل ما بوده است

حق با تو بود

مي بايست مي خوابيدم

اما چيزي خوابم را آشفته كرده است

در دو ظاقچه رو به رويم شش دسته خوشه زرد گندم چيده ام

با آن گيس هاي سياه و روز پريشانشان

كاش تنها نبودم

فكر مي كني ستاره ها از خوشه ها خوششان نمي ايد ؟

كاش تنها نبودي

آن وقت كه مي تواستيم به اين موضوع و موضوعات ديگر اينقدر بلند بلند

بخنديم تا همسايه هامان از خواب بيدار شوند

مي داني ؟

انگار چرخ فلك سوارم

انگار قايقي مرا مي برد

انگار روي شيب برف ها با اسكي مي روم و

مرا ببخش

ولي آخر چگونه مي شود عشق را نوشت ؟

مي شنوي ؟

انگار صداي شيون مي ايد

گوش كن

مي دانم كه هيچ كس نمي تواند عشق را بنويسد

نيمكت كهنه باغ

خاطرات دورش را

در اولين بارش زمستاني

از ذهن پك كرده است

خاطره شعرهايي را كه هرگز نسروده بودم

خاطره آوازهايي را كه هرگز نخوانده بودي

خورشيد جاودانه مي درخشد در مدار خويش

مانيم كه يا جاي پاي خود مي نهيم و غروب مي كنيم

هر پسين

اين روشناي خاطر آشوب در افق هاي تاريك دوردست

نگاه ساده فريب كيست كه همراه با زمين

مرا به طلوعي دوباره مي كشاند ؟

اي راز

اي رمز

اي همه روزهاي عمر مرا اولين و آخرين

جا مانده است

چيزي جايي

كه هيچ گاه ديگر

هيچ چيز

جايش را پر نخواهد كرد

نه موهاي سياه و

نه دندانهاي سفيد

به من بگوييد

فرزانه گان رنگ بوم و قلم

چگونه

خورشيدي را تصوير مي كنيد

كه ترسيمش

سراسر خاك را خاآسترنمي كند ؟

ده دقيقه سكوت به احترام دوستان و نيكانم

غژ و غژ گهواره هاي كهنه و جرينگ جرينگ زنگوله ها

دوست خوب من

وقتي مادري بميرد قسمتي از فرزندانش را با خود زير گل خواهد برد

ما بايد مادرانمان را دوست بداريم

وقتي اخم مي كنند و بي دليل وسايل خانه را به هم مي ريزند

ما بايد بدويم دستشان را بگيريم

تا مبادا كه خداي نكرده تب كرده باشند

مابايد پدرانمان را دوست بداريم

برايشان دمپايي مرغوب بخريم

و وقتي ديديم به نقطه اي خيره مانده اند برايشان يك استكان چاي بريزيم

ما بايد دوست بداريم