من تلاش ميكنم پس هستم

باز گويم غم دل را كه تو دلدار مني
در غم و شادي و اندوه و اَلَم، يار مني
جز گل رويِ توام در دو جهان، ياري نيست
چهره بگشاي به رويم كه تو غمخوار مني
چشم بيمار تو اي مي زده، بيمارم كرد
پاي بگذار به چشمم كه پرستار مني
محرمي نيست كه مرهم بنهد بر دل من
جز تو، اي دوست كه خود محرم اسرار مني
زاري از غمزه غمزاي تو، پيش كه كنم؟
با كه گويم كه تو، سرچشمه آزار مني؟
بر گشا موي خم اندر خم و دست افشان باش
به خدا، يار مني، يار مني، يار مني

چشم تو و خورشيد جهانتاب كجا؟
ياد رخ دلدار و دل خواب كجا؟
با اين تن خاكي، ملكوتي نشوي
اي دوست تراب و ربّ الاَرباب كجا؟

در حلقه درويش، نديديم صفايي
در صومعه، از او نشنيديم ندايي
در مدرسه، از دوست نخوانديم كتابي
در ماذنه، از يار نديديم صدايي
در جمع كتب، هيچ حجابي ندريديم
در درس صحف، راه نبرديم به جايي
در بتكده، عمري به بطالت گذرانديم
در جمع حريفان نه دوايي و نه دائي
در جرگه عشاق روم، بلكه بيابم
از گلشن دلدار نسيمي، رد پايي
اين ما و مني جمله ز عقل است و عقال است
در خلوت مستان، نه مني هست و نه مايي

جز سر كوي تو اي دوست، ندارم جايي
در سرم نيست، بجز خاك درت سودايي
بر در ميكده و بتكده و مسجد و دير
سجده آرم كه تو شايد، نظري بنمايي
مشكلي حل نشد از مدرسه و صحبت شيخ
غمزه اي تا گره از مشكل ما بگشايي
اين همه ما و مني، صوفي درويش نمود
جلوه اي تا من و ما را ز دلم بزدايي
نيستم، نيست، كه هستي همه در نيستي است
هيچم و هيچ كه در هيچ نظر فرمايي
پي هر كس شدم، از اهل دل و حال و طرب
نشنيدم طرب از شاهد بزم آرايي
عاكف درگه آن پرده نشينم، شب و روز
تا به يك غمزه او، قطره شود دريايي

اي پيرطريق، دستگيري فرما!
طفليم در اين طريق پيري فرما
فرسوده شديم و ره به جايي نرسيد
يارا، تو درين راه اميري فرما!

اي دوست، ببين حال دل زار مرا
وين جانِ بلا ديده بيمار مرا
تا كي درِ وصلِ خود به رويم بندي؟
جانا، مپسند ديگر آزار مرا

فاطي تو و ره به كوي دلبر؟ هيهات!
نظّاره گريِّ روي دلبر؟ هيهات!
اين راه، رهي نيست كه پيمايي تو
جبريل در آن فكنده شهپر، هيهات!

هشياري من بگير و مستم بنما
سر مست ز باده الستم بنما
بر نيستيم فزون كن، از راه كَرم
در ديده خود هر آنچه هستم، بنما

از درد دلم، بجز تو كي با خبر است؟
يا با من ديوانه كه در بام و در است؟
طغيان درون را به كه بتوانم گفت؟
فرياد نهان را به دل كي اثر است؟

جمهوري اسلامي ما جاويد است
دشمن ز حيات خويشتن، نوميد است
آن روز كه عالم ز ستمگر خالي است
ما را و همه ستمكشان را عيد است