من تلاش ميكنم پس هستم

اي پير، هواي خانقاهم هوس است
طاعت نكند سود، گناهم هوس است
ياران همه سوي كعبه، كردند رحيل
فرياد ز من، گناهگاهم هوس است!

فاطي كه به قول خويش، اهل نظر است
در فلسفه كوششش بسي بيشتر است
باشد كه به خود آيد و بيدار شود
داند كه چراغ فطرتش در خطر است

فاطي كه ز من نامه عرفاني خواست
از مورچه‏اي، تخت سليماني خواست
گويي نشنيده ما عرفناك از آنك
جبريل از او نفخه رحماني خواست

جمهوري ما نشانگر اسلام است
افكارِ پليدِ فتنه جويان، خام است
ملّت به ره خويش جلو مي‏تازد
صدام به دست خويش در صد دام است

فاطي كه به نور فطرت، آراسته است
از قيد حجاب عقل، پيراسته است
گويي كه ز بحر نور سلطاني و صدر
اين دُرّ يتيم پاك برخاسته است

اين عيد سعيد، عيد حزب اللّه است
دشمن زشكست خويشتن، آگاه است
چون پرچم جمهوري اسلامي ما
جاويد به اسمِ اعظمِ اللّه است

اي دوست، هر آنچه هست، نورِ رُخ تو است
فرياد رس ِ دل، نظرِ فرّخ تو است
طي شد شب هجر (قدر) و مطلع فجر نشد
يارا! دل مرده، تشنه پاسخ تو است

آن را كه زمين و آسمانش جا نيست
بر عرش برين و كرسي‏اش ماوا  نيست
اندر دل عاشقش بگنجد، اي دوست
ايمان است اين و غير از اين معنا نيست

هر ذرّه در اين مزرعه، مهمان تو هست
هر ريش دلي بحق، پريشان تو هست
كس را نتوان يافت كه جوياي تو نيست
جوينده هر چه هست، خواهان تو هست

فاطي كه به دانشكده ره يافته است
الفاظي چند را به هم بافته است
گويي كه به يك دو جمله طوطي وار
سوداگرِ ذاتِ پاكِ نايافته است