من تلاش ميكنم پس هستم

ما بهر هلاك خود هلاكيم
ز آلايش آب و خاك، پاكيم
عين عشقيم و آن حسنيم
تادست بهم دهيم خشتيم
تا چشم بهم نهيم خاكيم
روح محضيم و جان پاكيم

نه اشكم داشت تاثيري نه آهم
ز هر سو نااميدي بسته راهم
فكنده بر سر آفاق سايه
چو چتر سنجري بخت سياهم

هجرت ز وصل غير خبر ميدهد مرا
مرگي نويد مرگ دگر ميدهد مرا

هرگز نگرفتيم بخوبان سر راهي
وز جذب نظر وانكشيديم نگاهي
اي دل چو سرا پاي وجودت همه شد يار
من هيچ ندانم دگر از يار چه خواهي

چه افسون با من ديوانه كردي
كه از هر آشنـــا بيگانه كردي
ز بوي مشك نتوان كوچه‌ها گشت
مگر زلف معنــــبر شـــانه كردي

فيض عجبي يافتم از صبح ببينيد
اين جادهٔ روشن ره ميخانه نباشد

از آن هجران كند با من مدارا
كه بي او زيستن كم مردني نيست

دامن هر دو جهان از كف غم برهانم
گر بچنگم فتد از چرخ گريبان و سري

زلفش به بستر مرگ از تغافلت
سنگين دلا بيك نگهم ميتوان خريد

زلفش بخط سپرد رضي عهد دلبري
خوبي ازين دو سلسله بيرون نميشود