من تلاش ميكنم پس هستم

عرفي نه مرا حاصل كان مي بايد
محصول زمين و آسمان مي بايد
آن كو به قناعت مثل آيد، او را
گر هيچ نه، گنج شايگان مي بايد

خوش آن كه شراب همتم مست كند
آوازهٔ اميد مرا پست كند
گر دست زنم به كام، در دست دگر
شمشير دهم كه قطع آن دست كند

گر دل بردم عشوه نمايي چه شود
يابد دلم از عشوه صفايي چه شود
صد كعبه و سومنات آبادان است
معمور شود كليسيايي چه شود

بي ياد لب تو خضر دل مرده شود
بي فيض رخت بهشت پژمرده شود
پژمرده شود دلم ز تاثير غمت
از آتش اگر كباب افسرده شود

توفيق گذشته گر به ما باز آيد
اين بخت عجوز بر سر ناز آيد
شاهين كرم گر بگشايد پر و بال
بس طاير بسمل كه به پرواز آيد

عرفي لب معني ام دم از نور زند
آتش به نهاد شجر طور زند
منصور دم از بي ادبي مي زد و من
مرغ ادبم نغمهٔ منصور زند

با آنكه خوش آيد از تو، اي يار، جفا
ليكن هرگز جفا نباشد چو وفا
با اين همه راضيم به دشنام از تو
از دوست چه دشنام؟ چه نفرين؟ چه دعا؟

شيخ فخرالدين ابراهيم بن بزرگمهر متخلص به عراقي، عارف نامي و شاعر بلندآوازه ايراني، در اوايل قرن هفتم هجري در دهي در اطراف همدان به دنيا آمد. پس از تحصيل علوم و فنون و كسب دانش، براي ادامه تحصيل به همدان رفت. سپس با جمعي از دراويش رهسپار هندوستان شد و به خدمت شيخ بهاءالدين زكريا درآمد و بعد از مدتي با دختر او ازدواج كرد. بعدها به عربستان و سپس به قونيه رفت و به خدمت مولانا رسيد و مصاحب و معاشر او شد. وي درسال ۶۸۶يا ۶۸۸ هجري قمري درحدود سن هشتاد سالگي در دمشق وفات يافت. از آثار او مي‌توان علاوه برديوان اشعار به مثنوي عشاق‌نامه و كتاب لمعات اشاره كرد.

  رباعيات فخرالدين عراقي

اي دوست، فتاد با تو حالي دل را
مگذار ز لطف خويش خالي دل را
زيبد به جمال تو خود بيارايي دل
زيرا كه تو بس لايق حالي دل را

اي دوست، به دوستي قرينيم تو را
هر جا كه قدم نهي زمينيم تو را
در مذهب عاشقي روا نيست كه ما:
عالم به تو بينيم و نبينيم تو را