من تلاش ميكنم پس هستم

عمر چگونه جهد از دست خلق
باد چگونه جهد از بادخَن
سروبنان كنده و گلشن خراب
لاله ستان خشك و شكسته چمن
بسته كف دست و كف پاي شوغ
پشت فرو خفته چو پشت شمن
بار ولايت بنه از گاو خويش
بيش بدين شغل مياز و مدن

آسمان آسياي گردان است
آسمان آس مان كند هزمان

اين گنبد گردان كه برآورد بدينسان
...
اي منظره و كاخ برآورده به خورشيد
تا گنبد گردان بكشيده سر ايوان

چنان مگوي ، وليكن چنان نماي به خلق
كه ماي از تو بترسد به سند و هند و يمان

مي تند گرد سراي و در تو غُنده كنون
باز فرداش ببين بر تن تو تارتنان

خراس و آخر و خُنبه ببردند
نبود از چنگشان بس چيز پنهان

سزد كه بگسلم از يار سيم دندان طمع
سزد كه او نكند طمع ِ پيردندان كَرو
سزد كه پروين بارد دو چشم من شب و روز
كنون كزين دو شب من شعاع برزد پَرو
غريب نايدَش از من غريو گر شب و روز
به ناله رعد ِ غريوانم و به صورت غَرو

آراسته كردند به پروين دو شب من
كاندر شب تاريك نكو تابد پروين

كوهسار خشينه را به بهار
كه فرستد لباس حورالعين

بيمارم از نهيب عقب رنجه
درد ِ دلم گرفته و تبْ باده
بهتر شوم چو پير به نام من
تعويذكي نويسد آزاده