من تلاش ميكنم پس هستم

دل نرم كن به آتش و از بابزن مترس
كز تخم مردمانْت برون است پرو بال

زواله اش چو شدي از كمان گروهه برون
ز حلق مرغ به ساعت فروچكيدي گِل

اي زدوده سايهٔ تو ز آينهٔ فرهنگ زنگ
بر خرد سرهنگ و فخر عالم از فرهنگ و هنگ

چگونه سازم با او چگونه حرب كنم
ضعيف كالبدم من نه كوهم و نه گوم
وفاش عاريتي ، عيب و عار او فاني
به عيب عاريتي چيز بر ، چرا فَنوم

ناديده هيچ مشك و همه ساله مشكبوي
ناكرده هيچ لعل و همه ساله لعل فام

نسوز نامرده ، اي شگفتي كار
راست با مردگان بگونه شديم
خوب گر سوي ما نگه نكند
گو مكن ، شو كه ما نمونه شديم

تيز بوديم و كند گونه شديم
راست بوديم و باشگونه شديم
سرو بوديم چندگاه بلند
گوژ گشتيم و چون درونه شديم

تني درست و هم قوت بادروزه فرد
كه به ز منت و بيغار كوثر و تسنيم

كسي كه سامهٔ جبار آسمان شكند
چگونه باشد در روز محشرش سامان

هول تاختن و كينه آختنْش مرا
همي گداخته همچون كناغ و تافته تن