من تلاش ميكنم پس هستم

رودكي ، استاد شاعران جهان بود
صديك از وي تويي كسايي ؟ پَرگست !
خاك كف پاي رودكي ، نسزي تو
هم بشوي كو بشد چه خايي برغست ؟
كوفته را كوفتند و سوخته را سوخت
وين تن پيخسته را به قهر بپيخست

چون كه يكي تاج و بَساك ملوك
باز يكي كوفتهٔ آسياست

مردم چو با ستور موافق بود به فعل
چون بنگري به چشم خرد سخت بينواست

باد و گردم نكرد زشتي هيچ
با دل من چرا شد ايدون زشت
زانكه خويي پليد كرد مرا
هر كه را خو پليد ، هست پلشت

يكي جامه وين بادروزه ز قوت
دگر اينهمه بيشي و برسري است
با دل پاك مرا جامهٔ ناپاك رواست
بد مر آن را كه دل و ديده پليدست و پلشت

خداي عرش جهان را چنين نهاد نهاد
كه گاه مردم ازو شادمان و گه ناشاد
مباش غمگين يك لفظ ياد گير لطيف
شگفت و كوته ، ليكن قوي و با بنياد

از راستي تو خشم وري دانم
بر بام چشم سخت بود آژَخ

لاله به غَنجار ، سرخ كرده همه روي
از حسد خويد بر كشيد سر از خويد

افراز خانه ام ز پي بام و پوشش
هر چم به خانه اندر ، سر شاخ و تير بود

مرا گفت بگير اين و بزي خرم و دلشاد
و گر تنت خراب است بدين آب كن آباد