من تلاش ميكنم پس هستم

اي منشاء دانايي و اي مايه هوش
بفرست از آن كه تا سحر خوردم دوش
بسيار نه ، كم نه، آن قدر بخش كه من
هشيار نگردم و نمانم مدهوش

آن شمع كه دوش بود تب تا سحرش
صحت پي رفع تب در آمد ز درش
تب از بدنش راه‌گريزي مي‌جست
فصاد جهاند از ره نيشترش

در نامه رقم ز خانه‌اي يافته‌ام
وز عنبر تر شمامه‌اي يافته‌ام
از شوق دمي هزار بارش خوانم
گويي تو كه گنج نامه‌اي يافته‌ام

فن تو و سد هزار برهان كمال
شغل من و يك جهان خيالات محال
تو منزوي مدرسهٔ عالي فضل
من بيهده گرد راست بازار خيال

امشب همه شب ز هجر نالان بودم
با بخت سيه دست و گريبان بودم
قربان شومت دي به كه همره بودي
كامشب همه شب به خويش گريان بودم

تا در ره عشق آشناي تو شدم
با سد غم و درد مبتلاي تو شدم
ليلي‌وش من به حال زارم بنگر
مجنون زمانه از براي تو شدم

تا كار جهان به كام كس نيست مدام
عيش تو مدام باد و كار تو تمام
در مجلس عشرت تو غم خوردن دهر
يارب كه بود چو روزه در عيد حرام

تا كي ز مصيبت غمت ياد كنم
آهسته ز فرقت تو فرياد كنم
وقت است كه دست از دهن بردارم
از دست غمت هزار بيداد كنم

اي آنكه به يكرنگي تو متصفم
در بندگيت مقرم و معترفم
با «فاف» و «ر» و « الف ،ب » و «ه » ز كرم
بفرست بدست «غين » و « لام» و « الفم»

از آبله‌اي تازه گل باغ ارم
حاشا كه شود طراوت روي تو كم
ني جوهر حسن لاله است از ژاله
ني زيور خوبي گل است از شبنم