من تلاش ميكنم پس هستم

كاش بودي تا دلم غوغا و سرگردان نبود                كاش بودي تا دلم درگير اين غم ها نبود

   من نمي دانم چه كردي با دل غم ديده ام                  كاش مي ديدي چه ها كردم كسي با من نبود

اشك هاي نيمه شب هايم كسي باور نكرد            كاش بودي پاك مي كردي گناهي كه نبود

     چشم من با برق چشم تو گناهش را فزود             كاش چشمم بسته مي شد تا گرفتارت نبود

    من شكايت ها بكردم از تو در پيش خدا              كاش تو رحمان شوي تقصير اين قلبم نبود

باورش سخت است بر تو درك عشقم را كني           كاش مي دادي سلامي از دلت يادت نبود

            قلب من بشكسته از دوريت كم كن فاصله         كاش يكسان مي شد اين قلب من از بود و نبود

                                                                                                               "زهره مرفه(فانوس)"

وصل تو كجا و من مهجور كجا
دردانه كجا حوصله مور كجا
هر چند ز سوختن ندارم باكي
پروانه كجا و آتش طور كجا

يا رب به محمد و علي و زهرا
يا رب به حسين و حسن و آل‌عبا
كز لطف برآر حاجتم در دو سرا
بي‌منت خلق يا علي الاعلا

باز آ باز آ هر آنچه هستي باز آ
گر كافر و گبر و بت‌پرستي باز آ
اين درگه ما درگه نوميدي نيست
صد بار اگر توبه شكستي باز آ

اي شير سرافراز زبردست خدا
اي تير شهاب ثاقب شست خدا
آزادم كن ز دست اين بي‌دستان
دست من و دامن تو اي دست خدا

وا فريادا ز عشق وا فريادا
كارم بيكي طرفه نگار افتادا
گر داد من شكسته دادا دادا
ور نه من و عشق هر چه بادا بادا

منصور حلاج آن نهنگ دريا
كز پنبهٔ تن دانهٔ جان كرد جدا
روزيكه انا الحق به زبان مي‌آورد
منصور كجا بود؟ خدا بود خدا

گفتي كه منم ماه نشابور سرا
اي ماه نشابور نشابور ترا
آن تو ترا و آن ما نيز ترا
با ما بنگويي كه خصومت ز چرا

گفتم صنما لاله رخا دلدارا
در خواب نماي چهره باري يارا
گفتا كه روي به خواب بي ما وانگه
خواهي كه دگر به خواب بيني ما را

يا رب مكن از لطف پريشان ما را
هر چند كه هست جرم و عصيان ما را
ذات تو غني بوده و ما محتاجيم
محتاج بغير خود مگردان ما را