من تلاش ميكنم پس هستم

از باب مغان كه رسمشان جود و عطاست
جامي بدهند اين نه آيين سخاست
شكرانهٔ صاف هاي لب تشه طلب
دردي بدهند، تشنگانيم، رواست

آنم كه رعيت كمينم دهر است
ترياق زمانه با خلافم زهر است
عالم به ممالك جلالم شهر است
درياي محيط خندق آن شهر است

حسن از طلب نگاه ما بسته لب است
از اهل ادب ديده گشودن عجب است
وانگه كه لب حسن تماشا طلب است
از بي ادبي چشمه گشايي ادب است

از ديدهٔ ما به جز حيا نتوان يافت
زين آينه جز نور صفا نتوان يافت
آلودگي اي كه آب عصمت ببرد
در سلسلهٔ نگاه ما نتوان يافت

يار آمده و در صدد دلداري ست
من مست و خراب، اين شب صد دشواري ست
بيدار شو اي بخت،  به خوابم كردي
فرياد كه خواب تو بهتر از بيداري ست

آنم كه به ترك دين دلم خرسند است
زنار به هر موي منش پيوند است
زد جوش جنون و فاش تر مي گويم
در دير مغان دلم به زلفي بند است

عرفي چه نهي متاع دل در كف دست
راه نظر كج نظران بايد بست
بر سينهٔ ما نگر كه از بيرون هست
صافي و درست و از درون عين شكست

زين سردي دي كه آب و آتش يخ بست
در بستن يخ جوهر الماس شكست
زان گونه مسامات هوا بسته كه تير
يابد ز كمان گشاد و نتواند جست

زينسان كه گمان شده دي به ره است
وز بستن يخ حباب رشك گره است
دشمن كه ز هيبت تو مي لرزد چه عجب
كش علت لرزش به نظر مشتبه است

عرفي سر صفهٔ  مغان مسند ماست
تعظيم گه دير مغان معبد ماست
هر گام به تيغي سر تسليم نهيم
سر تا سر كوي دوستي مشهد ماست