16نشانه كه وقتش رسيده شغلتان را ترك كنيد دوشنبه ۱۲ اسفند ۹۸ | ۱۸:۳۰ ۳۴ بازديد
تا بدانند
نمرده است
بهار
از شكاف زخمي، قطره اي – بر نوك شلاق ضخيمي - گُل كرد.
تا بدانند
نمرده است
بهار
از شكاف زخمي، قطره اي – بر نوك شلاق ضخيمي - گُل كرد.
دوشنبه ۱۲ اسفند ۹۸ | ۱۸:۳۰ ۳۴ بازديد
آب از سرم گذشته
اگر چه
از دست و پا زدن نشوم خسته، هيچ گاه.
باور كنيد
من زنده ام هنوز.
من زنده ام
مانند يك درخت تناور كه زير برف
ساكت، نشسته است.
چونان پرنده اي كه دو بالش، شكسته است
اما
باور كنيد
من زنده ام هنوز.
دوشنبه ۱۲ اسفند ۹۸ | ۱۸:۳۰ ۳۲ بازديد
از پنجره
دستم دراز شد كه مگر گيرم
در چنگ خود، دوباره، هراسان
يك اختر جدا شده از مدار را.
اندوه در دلم
از مرگ ناگهاني ديگر ستاره اي است.
هر چند واقفم
مرگ ستاره اي
پايان زندگاني صدها ستاره نيست.
دوشنبه ۱۲ اسفند ۹۸ | ۱۸:۳۰ ۳۴ بازديد
از خود
هزاران يادبود تلخ را
بر جاي
شب مي گذارد، مي رود آخر.
وقتي كه با لبخند خود خورشيد مي آيد
از اين خراب آباد، بي ترديد
با شب پره، شب مي رود آخر.
دوشنبه ۱۲ اسفند ۹۸ | ۱۸:۳۰ ۳۲ بازديد
پنجره
عكس ماه را
در ميان قابِ آينه گذاشته است.
دلشكسته ايم.
در اتاق خود، چه بيقرار
منتظر نشسته ايم.
انتظار مي كشيم
لحظه اي شگرف و با شكوه را
لحظه اي كه دست گرم آفتاب،
عكس ماه را
پاره پاره مي كند.
دوشنبه ۱۲ اسفند ۹۸ | ۱۸:۳۰ ۳۳ بازديد
قطره گفت:
سيل مي شوم
گوش - هيچ كس - به حرف او نداد.
سيل گفت:
قطره ها اگر كه دست خود به هم دهند،
حركتم به منصهٔ ظهور مي رسد.
گوش داد و ايستاد،
هر كسي به راه بود.
هر كسي كه به راه بود،
ايستاد و گوش داد.
دوشنبه ۱۲ اسفند ۹۸ | ۱۸:۳۰ ۳۴ بازديد
مي نشينم بر دو زانو، باز.
مي زنم برهم دوباره آب را با دست.
آن چه مي جويم، نمي يابم.
آن چه مي خواهم، نمي بينم.
رفته بي خود هر دو دستم باز تا آرنج در اين آب
من؛ مبهوت.
مي روم غمگين، بدان اما
تو بدهكاري به من
تصوير آن دلدار را
اي آب!
دوشنبه ۱۲ اسفند ۹۸ | ۱۸:۳۰ ۳۵ بازديد
هيس!
لولوي شب
يك پا به روي قلهٔ كوهي نهاده است،
يك پا به روي دشت.
شيرينِ من؛
لالا-لالاي...
گريه نكن.
بابات رفته، تا كه براي تو آورد،
خورشيد را.
شيرين من؛
لالا-لالاي
گريه نكن.
فردا
بابات با ستارهٔ سرخِ سپيده دم
همراه با بهار
مي آيد و براي تو مي آورد،
خورشيد را.
شيرين من؛
لالا- لالاي...
دوشنبه ۱۲ اسفند ۹۸ | ۱۸:۳۰ ۳۳ بازديد
با ما، تو مي گويي:
يك گُل يقين در بستر مرداب هم، گُل هست.
در اين حقيقت، هيچ شكي نيست.
اما بقربانت! چرا با ما نمي گويي
با بويِ گندِ بسترِ مرداب
عطر گلي تنها چه كاري مي تواند كرد؟!