من تلاش ميكنم پس هستم

ما چيستيم ؟!
جز ملكلولهاي فعال ذهن زمين ،
كه خاطرات كهكشان هارا
مغشوش ميكند !

اولين نقطه اي كه از مركز كائنات گريخت
و بر خلاف محورش به چرخش در امد ، سر من بود !
من اولين قابله اي هستم كه ناف شيري را بريده است
اولين اواز را من خواندم ، براي زني كه در هراس سكوتُ سنگ ُ سكسه
تنها نارگيل شامم را قاپيد و برد
من اولين كسي هستم كه از چشم زني ترسيده است
من ماگدالينم غول تماشا
كاشف دل و فندق و سنگ اتش زنه
سپهر را من ، نيلگون شناختم
چرا كه همرنگ هوسهاي نامحدود من بود
خدا ،
كران بي كرانه ي شكوه پرستش من بود
و شيطان ،
اسطوره ي تنهايي انديشه هاي هولناك من
اولين دستي كه خوشه ي اولين انگور را چيد
دست من بود
كفش ، ابتكار پر سه هاي من بود
و چتر ،
ابداع بي سامانيهاي من
هندسه شطرنج سكوت من بود
و رنگ
تعبير دلتنگيهايم
من اولين كسي هستم كه ،
در دايره صداي پرنده اي بر سگرداني خود
خنديده است
من اولين سياه مست زمينم
هر چرخي كه ميبينيد ،
بر محور شراره هاي شور عشق من ميچرخد
اه را من به دريا اموختم
من ماگدالينم !
پوشيده در پوست خرس
و معطر به چربي وال
سرم به بوته ي خشك گوني مانند است
با اين همه
هزار خورشيد و ماه و زمين را
يكجا در ان ميچرخانم
اولين اشك را من ريختم ،
بر جنازه ي زني
كه قوطه در شير و خون
كنار نارگيلي مرده بود !
بي هراس سكوت ُ سنگ ُ سكسه ... !

براي اعتراف به كليسا مي روم
رو در روي علف هاي روييده بر ديواره كهنه مي ايستم
و همه ي گناهان خود را اعتراف مي كنم
بخشيده خواهم شد به يقين
علف ها
بي واسطه با خدا حرف مي زنند.

من زندگي را دوست دارم
ولي از زندگي دوباره مي ترسم!
دين را دوست دارم
ولي از كشيش ها مي ترسم!
قانون را دوست دارم
ولي از پاسبان ها مي ترسم!
عشق را دوست دارم
ولي از زن ها مي ترسم!
كودكان را دوست دارم
ولي از آينه مي ترسم!
سلام را دوست دارم
ولي از زبانم مي ترسم!
من مي ترسم ، پس هستم
اين چنين مي گذرد روز و روزگار من
من روز را دوست دارم
ولي از روزگار مي ترسم!

امروز
ذهنم پر است،
از يك ماديان و كره اش
فردا،
برايت شعري عاشقانه خواهم نوشت

به ساعت نگاه مي كنم:
حدود سه نصفه شب است
چشم مي بندم تا مبادا چشمانت را از ياد برده باشم
و طبق عادت كنار پنجره مي روم
سوسوي چند چراغ مهربان
وسايه هاي كشدار شبگردانه خميده
و خاكستري گسترده بر حاشيه ها
و صداي هيجان انگيز چند سگ
و بانگ آسماني چند خروس
از شوق به هوا مي پرم چون كودكي ام
و خوشحال كه هنوز
معماي سبز رودخانه از دور
برايم حل نشده است
آري!از شوق به هوا مي پرم
و خوب مي دانم
سالهاست كه مرده ام

سلام
خداحافظ!
چيز تازه اي اگر يافتيد،
بر اين دو اضافه كنيد
تا بل باز شود اين در گم شده بر ديوار

كاجهاي كهن
پيامبراني-نه در اعصار قوم يهود
كه در صورت سيرت، از ما بزرگ ترند
از ما،
مايي كه عطر كارخانجات فرانسه
كفاف زدودن هفت روز تعفن تجريداتمان را نمي دهد
به تضادها چشم دوختن،جز سر درد عايدي نخواهد داشت
كودكيمان را باختيم،ر
كافي است
بو كنيدُ نترسيد از تعفن مردارهاي پوسيده
و نترسيد از كركس ها و كفتارها
آنها نانُ گل ِ سرخُ باران را درك مي كنند
و در خاطرشان حتما كبوتري پريده،يا نشسته است

آن لحظه
كه دست هاي جوانم
در روشنايي روز
گل باران ِ سلامُ تبريكات ِ دوستان ِ نيمه رفيقم مي گذشت
دلم
سايه اي بود ايستاده در سرما
كه شال كهنه اش را
گره مي زد