من تلاش ميكنم پس هستم

حكايت بر مزاج مستمع گوي
اگر خواهي كه دارد با تو ميلي

چو لقمان ديد كاندر دست داوود
همي آهن به معجز موم گردد
نپرسيدش چه مي‌سازي كه دانست
كه بي پرسيدنش معلوم گردد

ندهد مرد هوشمند جواب
مگر آنگه كزو سؤال كنند

سخن به لطف و كرم با درشت خوي مگوي
كه زنگ خورده نگردد به نرم سوهان پاك

سگي را لقمه‌اي هرگز فراموش
نگردد ور زني صد نوبتش سنگ

وگر نامور شد به قول دروغ
دگر راست باور ندارند ازو

تا نيك نداني كه سخن عين صواب است
بايد كه به گفتن دهن از هم نگشايي
گر راست سخن گويي و در بند بماني
به زانكه دروغت دهد از بند رهايي

وقتيست خوش آن را كه بود ذكر تو مونس
ور خود بود اندر شكم حوت چو يونس

گه اندر نعمتي مغرور و غافل
گه اندر تنگ دستي خسته و ريش
چو در سرا و ضرّا حالت اين است
ندانم كي به حق پردازي از خويش

چو گاو ار همي بايدت فربهي
چو خرتن به جور كسان در دهي