من تلاش ميكنم پس هستم

معصيت از هر كه صادر شود ناپسنديده است و از علماء ناخوبتر كه علم سلاح جنگ شيطانست و خداوند سلاح را چون به اسيري برند شرمساري بيش برد.

عام نادان پريشان روزگار
به ز دانشمند ناپرهيزگار
كان به نابينايي از راه اوفتاد
وين دو چشمش بود و در چاه اوفتاد

 ...
فردا گويد تربي از اينجا بركن

وامش مده آنكه بي نمازست
گر چه دهنش زفاقه بازست
كو فرض خدا نمي‌گزارد
از قرض تو نيز غم ندارد

قضا دگر نشود ور هزار ناله و آه
به كفر يا به شكايت بر آيد از دهني

خري كه بيني و باري به گل درافتاده
به دل بر او شفقت كن ولي مرو به سرش
كنون كه رفتي و پرسيديش كه چون افتاد
ميان ببند و چو مردان بگير دمب خرش

آنكه در راحت و تنعم زيست
او چه داند كه حال گرسنه چيست
اي كه بر مركب تازنده سواري هشدار
كه خر خاركش مسكين در آب و گلست

شنيده‌اي كه سكندر برفت تا ظلمات
به چند محنت و خورد آنكه خورد آب حياب