من تلاش ميكنم پس هستم

پند گير از مصائب دگران
تا نگيرند ديگران به تو پند

گر به محشر خطاب قهر كند
انبيا را چه جاي معذرتست

شب تاريك دوستان خداي
مي‌بتابد چو روز رخشنده
از تو بكه نالم كه دگر داور نيست
وز دست تو هيچ دست بالاتر نيست

...

نه هر بازو كه در وي قوتي هست
به مردي عاجزان را بشكند دست
ضعيفان را مكن بر دل گزندي
كه درماني به جور زورمندي

عوذ بالله اگر خلق غيب دان بودي
كسي به حال خود از دست كس نياسودي
دو نان نخورند و گوش دارند
گويند اميد به كه خورده

فريدون گفت نقاشان چين را
كه پيرامون خرگاهش بدوزند
بدان را نيك دار، اى مرد هشيار
كه نيكان خود بزرگ و نيك روزند

هزار باره چرا گاه خوشتر از ميدان
وليكن اسب ندارد به دست خويش عنان